อวิ๋นเจาเกอตบบนหลังมือของฮูหยินกั๋วกงที่สั่นระริก : "ท่านแม่อย่าร้อนใจ ขณะนี้ไกวไกกำลังวินิจฉัยรักษาท่านพี่ใหญ่อยู่…"
"อะไรนะ?" ฮูหยินกั๋วกงได้ยินพลันชะงัก ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ก่อนอุทานด้วยความตกตะลึง "ไกวไกตรวจรักษาท่านพี่ใหญ่ของนางหรือ? นี่…นางมีความรู้ทางการแพทย์หรือ?"
ในจดหมายของหนานหนานเอ่ยถึงเพียงว่าไกวไกเบื้องบนสามารถพยากรณ์สภาพฟ้าฝน เบื้องล่างกำราบภูตผีอสูรได้ ทว่าวิชาการแพทย์นั้นกลับไม่พูดถึงสักคำ…
คิดถึงตรงนี้ ฮูหยินกั๋วกงคลายคิ้วที่ขมวดแน่นลงเล็กน้อย กำมือใหญ่ของอวิ๋นเจาเกอพลางเร่งเร้า "รองพี่ใหญ่ ไกวไกเหนื่อยล้ามาจากการเดินทาง รีบสั่งคนจัดเตรียมน้ำร้อนกับข้าวปลาอาหารไว้ให้นาง เมื่อวินิจฉัยท่านพี่ใหญ่เสร็จแล้ว ให้นางพักผ่อนก่อน…แล้วต้มซุปขิงมาด้วย!"
เดินทางมาจากเมืองหลวง ไกวไกย่อมทั้งเหนื่อยทั้งหิว อีกทั้งยังตากฝนบนภูเขามานาน ต้องให้นางเติมพลังให้อิ่มท้อง แล้วนอนหลับสนิทสักหนึ่งหลับ ฟื้นฟูเรี่ยวแรงคือสิ่งสำคัญที่สุด
"ท่านแม่วางใจ ข้าสั่งการไปแล้ว…" อวิ๋นเจาเกอประคองฮูหยินกั๋วกงเดินเข้าไปในเรือน "ท่านพ่อเป็นเช่นไรบ้าง? ดีขึ้นหรือไม่?"
น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็กน้อยของอวิ๋นเจาเกอ เจือด้วยความห่วงใยล้ำลึก คิ้วขมวดแน่นอย่างไม่รู้ตัว
พลางพูด ทั้งสองก็มาถึงหน้าเตียงของเจิ้นกั๋วกง ฮูหยินกั๋วกงทอดสายตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำไปยังสามี ในใจเจ็บปวดยิ่งนัก