เป็นไปดังคาด เพียงได้ยินราคา ดวงตาของเฮ่อเหลียนจิ่งก็เปล่งประกายวาบขึ้นมาทันที
เขากลืนน้ำลายลงคอทีหนึ่ง สายตาที่จับจ้องถังถังราวกับกำลังมองขุนเขาทองคำ
ยันต์คุ้มภัยหนึ่งใบคุ้มชีวิตได้ถึงสามครั้ง ขายเพียงยี่สิบตำลึง!
นี่ช่างเป็นของที่ตกลงมาจากสรวงสวรรค์โดยแท้ พระโพธิสัตว์มีพระทัยเมตตาแจกจ่ายยันต์คุ้มภัยให้เปล่าๆ เสียด้วยซ้ำ...
"ข้าซื้อ!" เฮ่อเหลียนจิ่งจับจ้องถังถังด้วยสายตาคมกริบ ราวกับเกรงว่านางจะเปลี่ยนใจ รีบเอ่ยขึ้นว่า "ยี่สิบตำลึงต่อใบ ข้าขอสักร้อย...ห้าร้อยใบ! ข้าให้เจ้าสองหมื่นตำลึง และขอเพิ่มยันต์ชนิดที่ระเบิดได้อีกสองสามใบได้หรือไม่?"
ในพระตำหนัก เปลวเทียนโยกไหว มือทั้งสองของเฮ่อเหลียนจิ่งที่วางบนที่พักแขนค่อยๆ กระชับแน่น หวั่นเกรงว่าถังถังจะปฏิเสธ
ถังถังกะพริบดวงตากลมโต แล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของกู้เยี่ยนเจา เสียงเบา "ท่านพ่อ เงินสองหมื่นตำลึงนี่ถือว่ามากไหมเจ้าคะ?"
แววตาที่เปี่ยมรอยยิ้มของกู้เยี่ยนเจาฉายแววเอ็นดูเล็กน้อย เอ่ยเสียงแผ่วเบา "ไม่มากเท่าไรนัก! เทียบกับยันต์คุ้มภัยของไกวไกไม่ได้เลย!"
ยันต์คุ้มภัยของลูกสาวน้อยคือสมบัติที่สามารถช่วยชีวิตคนได้ ต่อให้เอาเงินหมื่นตำลึงไปหาบนตลาดก็ยากที่จะได้มา
ขายให้เฮ่อเหลียนจิ่งใบละยี่สิบตำลึง นี่ก็เหมือนกับทำบุญทำทานโดยแท้
แต่ทว่าเฮ่อเหลียนจิ่งกลับมีประสาทหูที่ไวเป็นพิเศษ ได้ยินบทสนทนาของพ่อลูกทั้งสองอย่างชัดเจน ถึงกับโกรธจนหัวเราะออกมา
ใช่! เขายอมรับ!
ยันต์คุ้มภัยใบละยี่สิบตำลึง เป็นเขาเองที่ได้กำไรก้อนโต
แต่...สมบัติล้ำค่าที่เขาหามาด้วยความยากลำบาก กลับถูกเด็กน้อยคนนี้โกงเอาไปหมด
สมบัติเหล่านั้นของเขาล้วนหายากยิ่งนัก มีค่ายิ่งกว่าทรัพย์สมบัติใดๆ!