สัมผัสที่คุ้นเคยส่งผ่านมา ทำให้ฮ่องเต้หมิงเต๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดีแล้วที่พระเกศายังอยู่! มิต้องถูกบังคับให้ปลงผมเป็นพระ!
"เสด็จพ่อ!" กู้เยี่ยนฉือจ้องมองฮ่องเต้หมิงเต๋อครั้งแล้วครั้งเล่า "หลายวันมิพบ สีพระพักตร์ของพระองค์ดูดีขึ้นไม่น้อยเลย เหตุใดหรือ? มีความยินดีในวังหรือไม่?"
ก่อนที่เขาจะออกบวช ร่างกายของเสด็จพ่อราวกับจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ ตอนนี้แม้จะยังไม่เปล่งปลั่ง แต่สีหน้าก็ดูดีกว่าแต่ก่อนมาก
กู้เยี่ยนฉือคิดในใจอย่างเงียบๆ ว่า หรือว่าจุดเปลี่ยนนั้นจะปรากฏอยู่ข้างกายเสด็จพ่อแล้ว?
ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงถลึงตาใส่อย่างไม่พอพระทัย "มีความยินดีที่ไหน? เมื่อหลายวันก่อนพี่สามเจ้าถูกลอบสังหารเกือบเอาชีวิตไม่รอด! ดีที่เป่ากวยของข้าช่วยไว้ทัน ถึงรอดชีวิตมาได้!"
เมื่อนึกถึงหลานสาวองค์น้อย ฮ่องเต้หมิงเต๋อก็เลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มที่มุมพระโอษฐ์เก็บงำไว้ไม่อยู่
กู้เยี่ยนฉือตกใจอย่างยิ่ง พี่สามถูกลอบสังหาร?
ในแผ่นดินต้าหยง กล้าสังหารองค์รัชทายาท ไม่กลัวถูกลงโทษประหารเก้าชั่วโคตรหรือ?
เดี๋ยวก่อน ไม่ถูก!
เป่ากวย เป่ากวยที่เสด็จพ่อกล่าวถึงคือใครกัน
หรือจะเป็นสนมใหม่ที่เสด็จพ่อรับเข้ามา?
เห็นลูกตากลมโตของเขากลอกไปมาอย่างรวดเร็ว ฮ่องเต้หมิงเต๋อก็ถลึงตาใส่ "ไอ้ลูกอกตัญญู เป่ากวยคือหลานสาวคนโตของข้า หลานสาวของเจ้า ธิดาแท้ ๆ ของไท่จื่อ!"
"อะไรนะ? พี่สามมีพระธิดาตั้งแต่เมื่อใด?" กู้เยี่ยนฉือทำหน้างงงวย เขาไม่รู้เรื่องนี้เลย!
แต่ก่อนพี่สามมีเรื่องดีอะไรก็มักบอกเขาเสมอ ครั้งนี้มีเรื่องน่ายินดียิ่งใหญ่เช่นนี้กลับปิดบังเขา!