พลันใกล้ถึงตำหนักตะวันออก กู้เยี่ยนฉือชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบหลานสาวตัวน้อย เขาไม่ได้เตรียมของขวัญมาเลย!
ลังเลอยู่นาน สุดท้ายเขากัดฟันล้วงธนบัตรออกมาจากใต้พื้นรองเท้า นี่คือทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายแล้ว ให้เป็นของขวัญแก่หลานสาวก็แล้วกัน!
มองธนบัตรที่ปลายนิ้ว กู้เยี่ยนฉือพลันถอนหายใจยาว หลานสาวยังเยาว์วัย คงยังไม่รู้จักธนบัตรดอก
ช่างเถิด! ออกจากวังไปสักหน่อย ซื้อของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เด็ก ๆ ชอบดีกว่า!
อย่างไรเสียก็เป็นการพบหน้าหลานสาวครั้งแรก เขาจะต้องสร้างความประทับใจให้ดี
ไม่แน่ว่าหลานสาวพอใจ ยันต์เย็นเย็นมหัศจรรย์นั่นอาจจะมอบให้เขาสักสองสามแผ่น!
พลบค่ำหนาทึบ ตำหนักตะวันออกอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงัด
สุดปลายระเบียงทางเดินของตำหนักเต๋ออิน เงาร่างเล็ก ๆ กำลังก้าวย่างอย่างช้า ๆ ท่ามกลางรัตติกาล
มาถึงห้องขังที่คุมขังเจียงซือ ถังถังโยนกระดาษยันต์แผ่นหนึ่งออกไป เทียนไขบนโต๊ะเก่า ๆ พลันสว่างขึ้น
เจียงซือถูกมัดมือมัดเท้านอนแข็งทื่ออยู่บนพื้น ดวงตานางจ้องเขม็งไปที่หลังคา ท่าทางทั้งร่างเย็นชาราวกับรูปปั้นหิน
ถังถังเริ่มจากโปรยข้าวสารเป็นวงล้อมรอบตัวเจียงซือ จากนั้นจึงโปรยข้าวสารนำทางจากตรงหน้าเจียงซือยาวไปจนถึงนอกประตู
เมื่อทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ นางจึงหยิบยันต์เรียกวิญญาณออกมา ท่องคาถาในใจว่า "วิญญาณเอ๋ยจงคืนมา วิญญาณเอ๋ยจงคืนมา คำสั่งประกาศิตแล้ว ห้ามรั้งรอ!"
เมื่อคำสุดท้ายสิ้นลง ยันต์เรียกวิญญาณพลันลุกไหม้เป็นเปลวไฟ
ถังถังกำกระบี่ไม้ท้อแน่น ดวงตาจับจ้องที่ใบหน้าของเจียงซือเขม็ง