พระพักตร์ฮ่องเต้หมิงเต๋อนิ่วอย่างไม่รู้พระองค์ หรี่พระเนตรมองหวังจงตรัสถามว่า "มีเรื่องใด?"
พระองค์กว่าจะได้พักผ่อนสักครา ไหนจะตัวน้อยยังอยู่ข้างกาย ไม่อยากให้ผู้ใดมารบกวน
หวังจงส่ายหน้า "ทูลฝ่าบาท หมอหลวงหลิวเพียงแต่ว่ามีเรื่องสำคัญจะเข้ากราบทูลองค์หญิง มิได้กล่าวรายละเอียด!"
ถังถังใจกระตุกวาบ รีบกลืนขนมในปากลงคอ กำชายฉลองพระองค์ฮ่องเต้หมิงเต๋อไว้แน่นแล้วเอ่ยเสียงสั่น "เสด็จปู่ ให้ท่านลุงหลิวเข้ามาเถิดเจ้า อาจมีเรื่องด่วนถึงถังถังจริง ๆ ก็ได้!"
เห็นหลานสาวน้อยร้อนใจเช่นนี้ ฮ่องเต้หมิงเต๋อก็มิได้ขัด "ให้เขาเข้ามาเถิด!"
อีกไม่นาน หมอหลวงหลิวผู้มีใบหน้าซีดเหลืองก็ก้าวขาแผ่วเบาเข้ามา คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง "กระหม่อมคารวะฝ่าบาท องค์หญิงทรงพระเจริญ!"
ฮ่องเต้หมิงเต๋อยังมิทันเอ่ยปาก ถังถังก็วิ่งปรู๊ดมาถึงหน้าหมอหลวงหลิวแล้วถามขึ้นเสียงร้อน "ท่านลุงหลิว หน้าตาท่านช่างดูไม่สู้ดีนัก?"
เด็กน้อยพูดพลางยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับข้อมือหมอหลวงหลิว แล้วขมวดคิ้วบาง "เสียเลือดไปมาก? เมื่อวานถังถังไม่เคยบอกท่านไว้หรือเจ้าว่าอย่าออกนอกบ้านยามกลางคืน?"
พูดจบ เด็กน้อยก็โน้มตัวลงไปชะโงกหน้าดูใบหน้าหมอหลวงหลิวอย่างละเอียด ครู่ใหญ่จึงถอนหายใจโล่งอก
ดีแล้ว ๆ ท่านลุงหลิวแค่เสียเลือดมากไปหน่อยเท่านั้น เคราะห์เลือดตกยางออกเมื่อวานผ่านพ้นไปแล้ว!
"ท่านลุงหลิว ลุกขึ้นพูดเถิด!" เด็กน้อยพยุงหมอหลวงหลิวขึ้น แล้วจึงเงยหน้าถาม "ท่านลุงหลิว รีบบอกถังถังเร็วว่าเกิดเรื่องอันใด..."