"เอี๊ยดอ๊าด~"
ตามเสียงประตูห้องที่ถูกผลักออกอย่างช้า ๆ สายตาของทุกคนในลานต่างถูกดึงดูดไป
เห็นเพียงอวิ๋นเจากัวก้าวฉับ ๆ มาถึงตรงหน้าถังถัง อ้าปากอยากถามแต่ก็ไม่กล้าถาม เกรงว่าคำตอบสุดท้ายจะไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
ถังถังเผยฟันน้ำนมขาวเป็นแถวให้เขา พลางส่งเสียงอ้อแอ้ว่า "ท่านนารอง ท่านนาคนโตไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ~ ทุกคนไม่ต้องกังวลแล้วนะเจ้าคะ~"
ทุกคนที่ได้ยินต่างแสดงสีหน้ายินดี กู้เยี่ยนเหิงยิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
"เป่ากวย เสด็จอาหกรู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องเก่งที่สุด!" กู้เยี่ยนฉือเดินเร็วสามก้าวเป็นสองก้าววิ่งเข้ามา อุ้มตัวถังถังขึ้นยกเหนือศีรษะ "สมกับเป็นเป่ากวยของเปิ่นหวัง ช่างเก่งกาจ! ไร้ผู้ใดเทียมเทียบ! ฮ่า ๆ ๆ..."
ข้าก็บอกแล้วว่ามีเป่ากวยอยู่ ก็ไม่ต้องกังวลอันใดเลยนา~
คนอื่นช่วยไม่ได้ เป่ากวยช่วยได้ คนอื่นทำไม่ได้ เป่ากวยทำได้ ฮึ ๆ ๆ... ชาติก่อนกู้เยี่ยนฉืออย่างข้าสั่งสมบุญมามากเพียงใด ชาตินี้ถึงได้มีหลานสาวคนโตที่ทั้งรักใคร่คนเป็นและเก่งกาจเช่นนี้!
ฮ่า ๆ ๆ... ใต้หล้ายังมีใครมีความสุขกว่าข้าอีกหรือไม่? ไม่มี! ฮ่า ๆ ๆ...
สายลมหลังฝนพัดเอื่อย ๆ พาความเย็นวูบหนึ่งมาช่วยให้สมองที่คล้ายเละเทะของถังถังปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย นางเอียงศีรษะน้อย ๆ กางแขนทั้งสองออก "เสด็จอาหก บินสูง ๆ เลย~"
เมื่อเผชิญคำออดอ้อนของหลานสาวคนเล็ก กู้เยี่ยนฉือย่อมไม่ปฏิเสธ เขาขานรับพร้อมรอยยิ้มร่าเริง แล้วยกถังถังขึ้นวิ่งวนรอบลานอย่างสนุกสนาน
ในชั่วขณะหนึ่ง ลานเล็ก ๆ แห่งนี้ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะต่อเนื่อง ขับไล่ความหม่นหมองที่สะสมมานานหลายวันให้จางหาย