ถังถังร้อนใจจนแทบร่ำไห้ นางจับปีกของหยาหยาไว้ ยื่นนิ้วล้วงเข้าไปในปากหยาหยา "รีบคายออกมา! ไอ้กลิ่นเน่านี่ไม่อร่อยเลย! ข้าจะซื้อลูกงาทอดให้เจ้ากิน..."
หยาหยากระพือปีกดิ้นรน ส่งเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าวออกมาจากปาก
ระหว่างที่คนหนึ่งกับกาตัวหนึ่งยื้อยุดกันไม่เลิก กู้เยี่ยนเจาก็เอ่ยเสียงขัดจังหวะสองตัวน้อยที่กำลังพัลวันกัน "ถังถัง โดยธรรมชาติแล้วกากินซากศพเน่าเป็นอาหาร..."
แม้ตนเองจะมองไม่เห็นไอสีดำที่ถังถังกล่าวถึง แต่การที่กาซึ่งกินซากศพเน่าเป็นอาหารถึงกับกลืนลงคออย่างอดใจไม่ไหว ก็ยิ่งแสดงว่าผู้ที่ลอบสังหารเขาไม่ใช่คนเป็น
มือน้อยที่จับปีกหยาหยาของถังถังชะงักลง แววตามองกู้เยี่ยนเจาด้วยความลังเลเล็กน้อย
"หยาหยากลืนไอสีดำนั่นเข้าไปเกือบเค่อหนึ่งแล้วก็ยังไม่เห็นผิดปกติอะไร แสดงว่าไอสีดำมิได้ส่งผลต่อหยาหยา..." กู้เยี่ยนเจาอธิบายด้วยความอดทนเป็นอย่างยิ่ง
ถังถังดึงสายตากลับมาจับจ้องหยาหยาอยู่ครู่หนึ่ง ช่างเถิด หากไม่มีผลต่อหยาหยา เช่นนั้นตนเองก็จะพยายามจับไอสีดำมาให้มากขึ้นไว้ให้หยาหยากินเป็นลูกกวาด...
ไอสีดำบนตัวมั่วเฟิงถูกดึงออกจนหมด ถังถังปั้นลูกกลมสีดำเล็ก ๆ ได้หกลูก แล้วใส่ลงในขวดกระเบื้องที่ติดยันต์กดอาถรรพ์ไว้อย่างระมัดระวัง
เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ นางถึงได้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยใบหน้าซีดเซียว
มั่วเฟิงขยับแขนขาทั้งสี่ ในหน้าฉายแววดีใจและตื่นตะลึง
เจ้านายน้อยช่างวิเศษนัก!
แม้นเขาจะมองไม่เห็นและไม่รู้ว่าไอสีดำที่คร่าชีวิตนั่นเป็นสิ่งใด แต่ความรู้สึกถูกของหนักอัดแน่นเมื่อก่อนนั้นเลือนหายไปแล้วจริง ๆ!