ลำคอของถังถังตีบตัน ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด
ร่างน้อยเซถลาไปข้างหน้า มือเล็กสั่นเทาจับขอบหีบศพ ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "อาจ... อาจารย์..."
องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ในวังเห็นความเป็นความตายจนชินตา ทว่ายามนี้เมื่อเห็นพระธิดามีสีหน้าโศกเศร้าสิ้นหวัง ในใจก็อดสะเทือนมิได้
"ท่านหญิง โปรดระงับความเศร้า..." องครักษ์ที่อุ้มเด็กน้อยเอ่ยปลอบเสียงเบา "กระหม่อมว่าอาจารย์ของท่านคงไม่ปรารถนาให้ท่านโศกเศร้าถึงเพียงนี้..."
สายตาของเด็กน้อยจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฒ่าเต๋าชิงเฟิง ดวงตาสีชาดแดงฉ่ำไปด้วยความเศร้า
อาจารย์หลับตานิ่งราวกับหลับใหลไปแล้ว นอกจากหน้าอกที่ถูกไอทมิฬหนาทึบคลุ้งเคล้าแล้ว ส่วนที่เหลือไม่ต่างจากก่อนถูกขโมย
เพียงแต่ในใจของเด็กน้อยรู้ดี ว่าไม่ว่าตนจะเรียกหาอย่างไร อาจารย์ก็ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว
ถังถังหันหน้าไปซบลงในอ้อมอกองครักษ์ พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งคราบน้ำตาก็หายไป เหลือเพียงดวงตาสีแดงและปลายจมูกชมพูเรื่อที่พิสูจน์ว่านางเพิ่งร้องไห้
"ท่านอา~ วางข้าลงเถิด!" ในดวงตาของถังถังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นางจะขับไอชั่วร้ายออกจากร่างอาจารย์ แล้วพาอาจารย์กลับบ้าน
เด็กน้อยเพิ่งแตะเท้าลงพื้นก็หยิบของสำหรับวาดยันต์ที่พกติดตัวออกมา นางมองซ้ายขวาแล้วหมอบลงกับพื้น คว่ำหลัวผานใช้เป็นโต๊ะ เริ่มจับพู่กันวาดยันต์
ใช้ยันต์ที่รุนแรงเกินไปไม่ได้ มิฉะนั้นจะทำลายศพของอาจารย์ แต่ยันต์อ่อนแอเกินไปก็ไร้ผลกับอาจารย์ที่เต็มไปด้วยไอชั่วร้าย...