อาจารย์หวยเจินได้ยินดังนั้น ฝีเท้าก็ชะงัก เงยหน้ามองเด็กน้อยจมูกแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้าอยู่ไม่ไกลอย่างงุนงง
เมื่อครู่เขาฟังผิดไปใช่หรือไม่?
อาจารย์ของศิษย์น้องเล็กก็เป็นนักพรตเต๋ามิใช่หรือ? เหตุใดจึงถูกฝังในสถานที่ชั่วร้ายเช่นนี้
ป่าไม้แห้งนี้ประหลาดอย่างยิ่ง ต้องมีสิ่งชั่วร้ายแอบอ้างเสียงของศิษย์น้องเล็กมาหลอกเขาเป็นแน่!
อาจารย์หวยเจินท่องคาถาชำระจิตตั้งสติ หันมือชักกระบี่ไม้ท้อฟาดฟันไปในอากาศพร่ำเพรื่อ พลางตวาดเสียงเข้ม: "ภูตผีตนใด รีบปรากฏตัวเดี๋ยวนี้!"
เสือไม่คำราม คิดว่าเขาเป็นแมวป่วยหรือ?
ถังถังหมุนคอ มองไปรอบทิศทางหนึ่ง นอกเหนือจากหมอกหนาทึบเช่นเดิม ก็มิได้พบสิ่งผิดปกติใด
เด็กน้อยกลืนน้ำลาย มองอาจารย์หวยเจินที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังพลางถามขึ้น: "พี่หวยเจิน เหนื่อยหรือไม่? หากเหนื่อยก็พักเถิด~"
กล่าวพลาง นางก็ถอนหายใจยาวราวกับตาเฒ่า ดูท่าต่อไปคงให้พี่หวยเจินอดนอนอีกไม่ได้แล้ว สมองอดหลับอดนอนจนเลอะเลือนไปหมด...
อีกทั้งอายุก็มากแล้ว หากอดนอนจนเกิดเรื่องอื่น ร้องไห้ยังหาที่ไม่ได้เลย...
มือที่ถือกระบี่ไม้ท้อของอาจารย์หวยเจินกำแน่นขึ้น จ้องมองถังถังที่หน้าเปื้อนคราบน้ำตาอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ครั้นแน่ใจว่านางไม่เป็นอะไรแล้วจึงเก็บกระบี่ไม้ท้อคืน
อาจารย์หวยเจินกำหมัดข้างหนึ่งยกขึ้นปิดริมฝีปาก ไอเบาๆ หนึ่งครั้ง ก่อนเอ่ยถามข้อสงสัยในใจ: "ไม่เป็นไร ขอเพียงศิษย์น้องเล็กไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว... อาจารย์ของเจ้า อยู่ที่นี่จริงหรือ?"
ถังถังกวาดตามองเข็มที่ยังคงหมุนอย่างบ้าคลั่ง พยักหน้าหงึกๆ ตอบอย่างหงอยเหงา: "อาจารย์ก็ถูกฝังอยู่ในกองดินพวกนี้..."