"อยากรู้อีกอย่างมิใช่หรือ? ถังหูลู ข้างนอกนั่นมีผู้คนมากมาย..." กู้เยี่ยนเจาตักโจ๊กไก่ฉีกขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าเบาๆ ก่อนยื่นไปที่ปากบุตรสาวตัวน้อย "เด็กดี มาอ้าปากอีกสักคำ"
ถังถังเอียงศีรษะน้อยๆ ก่อนจะอ้าปากงับคำใหญ่เข้าไปด้วยท่าทางฮึบฮับ หลับตาพริ้มด้วยความพึงพอใจ
ช่างพิศดารนัก เหตุใดพี่หงอวี้ถึงได้รู้ใจถังถังเพียงนี้ หรือว่าจะเป็นหนอนชอนไส้ในท้องน้อยของถังถัง? มิเช่นนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่าถังถังอยากรู้อีกอย่างหนึ่ง...
เจ้าตัวน้อยเบ้ปากน้อยๆ คราวหน้าหากอยากรู้อีกหน ต้องแอบคิดในใจเงียบๆ คนเดียว อย่าให้หนอนในท้องรู้เด็ดขาด!
กว่าจะกินซาลาเปาไส้วุ้นหมดไปสี่ลูก และซดโจ๊กไก่ฉีกจนหมดชามสุดท้าย ถังถังถึงได้พิงพนักเก้าอี้ด้วยท้องน้อยที่กลมป่อง ประคองพุงไว้แล้วเรอออกมาอย่างสุขใจ
ถังถังช่างเป็นเด็กน้อยที่มีวาสนายิ่งนัก มิเพียงแต่ได้กินอิ่มทุกมื้อ ยังได้รู้อีกอย่างกับขนมหวานอีก คิดแล้วก็ให้เด็กอื่นๆ อิจฉาตาร้อนผ่าวเลยทีเดียว~
กู้เยี่ยนเจาเช็ดปากให้บุตรสาวตัวน้อย ก่อนจะเอ่ยวาจาอ่อนโยน "ท่านพ่อจะไปว่าการที่ที่ว่าการอำเภอ เจ้าเด็กดีจะไปด้วยหรือไม่?"
ถังถังตาเป็นประกาย กำลังจะพยักหน้าตอบตกลง แต่นึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระสำคัญกว่าต้องทำ จึงส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่ล่ะเจ้าคะ วันนี้ถังถังจะขอพรฝนน่ะ~ ท่านพ่อออกจากบ้านอย่าลืมพกร่มไปด้วยนะเจ้าคะ อีกเดี๋ยวฝนจะตกหนักมากๆ เลย~"
ตอนที่ถังถังตามหาพี่หงอวี้ในสวนนั้น นางได้เห็นแท่นขอฝนสูงตระหง่านนั่นแล้ว!
กู้เยี่ยนเจาได้ฟังก็ไม่บังคับ ลูบศีรษะน้อยๆ ของนางพลางกำชับ "เวลาขึ้นที่สูงก็ระวังตัวด้วย เมื่อฝนตกลงมาก็ให้มั่วเฟิงไปรับเจ้ากลับมา!"
"รู้แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ~" เจ้าตัวน้อยพยักหน้าน้อยๆ อย่างน่ารัก ดูเหมือนเกรงว่าท่านพ่อจะไม่สบายใจ จึงเสริมอีกว่า "ท่านพ่อก็ต้องเป็นเด็กดีนะเจ้าคะ~ รอให้ถังถังทำธุระสำคัญเสร็จแล้ว จะมาเล่นเป็นเพื่อนท่านพ่อ!"