ออกจากจวนจิ้งอ๋องก็ยามอู่(เที่ยงวัน)แล้ว รถอันกว้างใหญ่เต็มไปด้วยของขวัญแสดงความขอบคุณมากมาย
ถังถังหดตัวอยู่ตรงมุม มองดูกล่องผ้าแพรสูงเป็นตั้ง น้ำลายไหลยืด
เสด็จอาห้ารวยจริงๆ!
เพียงแต่... กล่องตั้งสูงขนาดนั้น ถ้าหล่นลงมาจะทำถังถังโง่ลงไหมนะ?
คิดได้ดังนั้น ก้อนแป้งน้อยก็ขยับเข้าไปในมุมอีก หยิบเบาะรองนั่งใต้ก้นออกมายกขึ้นบังเหนือหัว ถึงได้ถอนหายใจเบาๆ
หัวของนางมีประโยชน์ใหญ่หลวงนะ จะบาดเจ็บไม่ได้!
ชิวหยิงที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น อดไม่ได้ที่จะทั้งร้องไห้ทั้งขำ
กล่องผ้าแพรพวกนี้ แม้จะตั้งอยู่สูง แต่ก็วางไว้อย่างมั่นคง ยิ่งกว่านั้นยังมีตนอยู่ด้วย จะตกลงมาโดนเจ้านายน้อยได้อย่างไร
ชิวหยิงมองก้อนแป้งน้อยที่ซ่อนอยู่ใต้เบาะรองนั่ง ถอนหายใจเบาๆ ช่างเถิด... เจ้านายน้อยมีความสุขก็พอ
เสียงพ่อค้าแม่ขายเรียกลูกค้าตรงสองข้างทางดังระงม หากเป็นเวลาปกติ ถังถังคงยื่นหัวออกไปมองซ้ายมองขวาแล้ว
แต่ยามนี้ นางได้แต่หวังให้รถวิ่งเร็วขึ้นอีกหน่อย ดีที่สุดคือพริบตาเดียวเหาะกลับถึงบ้าน
ตอนที่ถังถังถูกเขย่าจนง่วงจะหลับ ไถลไปไถลมา จู่ๆรถก็หยุดลงที่หน้าตำหนักตะวันออกอย่างช้าๆ
"เจ้านายน้อย พวกเราถึงแล้ว!" เสียงแจ่มใสของชิวหยิงดังขึ้น
ถังถังสะดุ้งตื่นเต็มตา เลื่อนเบาะรองนั่งบนหัวออกอย่างระมัดระวัง ยื่นหัวออกไป "ถึงบ้านแล้วหรือ?"
ชิวหยิงพยักหน้า ยื่นมือมาหยิบเบาะรองนั่งลงวาง จากนั้นอุ้มถังถังลงจากรถ