ภูตผีร้ายหลายกรงเล็บนั้นร้องโหยหวนอีกครั้ง ความหวาดกลัวในจิตใจพุ่งถึงขีดสุดในที่สุด
"อย่า อย่าทำให้ข้าวิญญาณสลาย!" กรงเล็บผีจำนวนมากมายถอนตัวออกจากขาทั้งสองข้างของกู้เยี่ยนเหิง "ข้ายินยอมอยู่ข้างกายท่าน คอยรับใช้ท่าน!"
ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ เมื่อพลังของมันเพิ่มขึ้นแล้ว ย่อมต้องมีทางหนีรอดจากเงื้อมมือของเด็กสาวตัวเหม็นนี่ได้แน่!
ถังถังเลิกคิ้วขึ้น แววตามองภูตผีหลายกรงเล็บเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "คำผีเชื่อไม่ได้ โดยเฉพาะของตัวอัปลักษณ์เช่นเจ้า ยิ่งเชื่อไม่ได้ใหญ่!"
คิดจะหลอกนาง? ไม่มีทาง!
คำผีเช่นนี้ถังถังไม่เชื่อตั้งแต่สองขวบแล้ว มิหนำซ้ำตอนนี้นางก็สามขวบแล้ว!
สิ้นเสียง ก็เห็นเด็กน้อยขว้างกระบี่ไม้ท้อในมือลอยออกไป นางชูสองนิ้วขึ้นตวัดอย่างแรง ชั่วพริบตาก็กองกรงเล็บผีนับไม่ถ้วนถูกตัดขาดเป็นท่อนๆ
"อ๊าก!" ภูตผีหลายกรงเล็บร้องโหยหวนอย่างต่อเนื่อง ดิ้นรนหมายจะหนี แต่ร่างทั้งร่างถูกเส้นไหมที่ชุ่มด้วยเลือดหงอนไก่มัดไว้แน่น ไม่อาจหลบหนีได้เลย
ถังถังทำหน้าดุ จ้องมองภูตผีหลายกรงเล็บอย่างเย็นชา ควบคุมกระบี่ไม้ท้อฟันต่อไปอีกหลายกระบี่ จนกระทั่งกรงเล็บของภูตผีหลายกรงเล็บถูกตัดขาดหมดสิ้น จึงฉวยโอกาสแทงทะลุกลางหว่างคิ้วของมัน
"ไม่..." ภูตผีหลายกรงเล็บเอื้อนเอ่ยได้เพียงคำเดียว ร่างก็สลายหายไปอย่างสิ้นเชิง
แต่ท่วงท่าของถังถังมิได้หยุดลงนางควักยันต์ขับไล่อัปมงคลออกมาหนึ่งกำมือโยนขึ้นฟ้า พลางท่องในใจว่า "ฟ้าใส ดินแจ่มแจ้ง หยินขุ่น หยางใส! อัปมงคลหยินสลายสิ้น หยางใสดำรงอยู่! สลาย!"