ถังถังได้ยินเสียงจึงหันกลับมา เงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตางุนงง ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัย
"ท่านอา? ท่านเป็นใครกันหรือ?" ก้อนแป้งน้อยเอียงคอ "ถังถังต้องคารวะท่านอาเพราะเหตุใดกัน?"
เสด็จปู่ก็เป็นขุนนางใหญ่ที่สุดในต้าหยง ถังถังยังไม่ต้องคารวะ ท่านอาคนนี้เป็นขุนนางใหญ่กว่าเสด็จปู่อีกหรือไม่?
โหรวผินขมวดคิ้วงามด้วยความไม่พอใจ มองเด็กน้อยที่สูงไม่ถึงเข่าตนอย่างขุ่นเคือง เอ่ยเสียงเย็น "เด็กป่าที่ไหนช่างไร้มารยาทนัก! คนมา สอนมารยาทนางให้ดี!"
สิ้นคำพูด ก็เห็นสาวใช้ใหญ่วัยสี่สิบเดินเร็วๆ ตรงมาหาถังถัง
"หยุด!" สาวใช้สองคนที่ดูแลถังถังสีหน้าเปลี่ยนไป รีบพุ่งเข้าไปปกป้องนางไว้ด้านหลัง "พระสนมโหรวผิน นี่คือท่านหญิงคังเล่อ หากพระธิดาเป็นอะไรไป ฝ่าบาททรงรับไม่ไหว!"
ท่านหญิงแห่งตำหนักตนเองเป็นถึงผู้เป็นใหญ่แห่งวังหลังและมเหสีแห่งต้าหยง เมื่อเผชิญปัญหาเรื่องมารยาทของพระธิดาก็ไม่เคยกล่าวเช่นนี้!
อีกประการพระธิดายังอายุเพียงสามขวบ ต่อให้ต้องเรียนมารยาทก็ควรค่อยเป็นค่อยไป!
โหรวผินใบหน้างามขรึมลง ถลึงตาใส่นางในทั้งสองอย่างดุร้าย เอ่ยด้วยความโกรธ "อหังการ! ข้าพูดผู้น้อยเช่นเจ้าสอดปากตั้งแต่เมื่อใด? ฮองเฮาสอนพวกเจ้าให้ขัดเจ้านายเช่นนี้หรือ?"
วาจานี้เอ่ยออกไป อย่าว่าแต่สาวใช้สองคนจากตำหนักเฟิ่งอี๋เลย แม้แต่ข้ารับใช้ที่ติดตามโหรวผินก็พากันเปลี่ยนสีหน้า