"รีบไปเรียกคนมาช่วย!" ชิวหยิงใจกระตุกวูบ รีบตะโกนสั่งฉิงเสวี่ยทั้งน้ำตาคลอ
เมื่อครูนางเพียงเข้าไปจะคารวะโหรวผินตามธรรมเนียม ผู้ใดจะรู้ว่าโหรวผินจะตกใจเสียหลักลื่นล้มไปในสระพันหลี
คิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าชิวหยิงก็ซีดขาว โหรวผินทรงพระครรภ์ หากเกิดอันตรายขึ้น…
"พี่ชิวหยิง อย่าเพิ่งร้อนใจ…" โดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นเยียบของนางถูกถังถังกุมไว้ "ท่านป้าผู้นี้ไม่เป็นอะไรเสียหรอก…เจ้าหนูน้อยในท้องนางก็ไม่เป็นอะไรเช่นกัน!"
ดูจากหน้าตาท่านป้าผู้นี้สีหน้าแดงเรื่อไม่มีผิดแปลก ไม่เป็นอันใดเป็นแน่…
ชิวหยิงได้ฟังดังนั้น ใจที่แขวนอยู่ก็ผ่อนลงเล็กน้อย ทว่าดวงตาแดงก่ำยังคงจ้องเขม็งไปที่โหรวผินซึ่งกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในสระ
ขันทีน้อยที่ลงไปช่วยมาไว ประเดี๋ยวเดียวก็พาตัวโหรวผินกับไฉเซียงขึ้นมาได้
"รีบตามหมอหลวง! หมอหลวง!" ไฉเซียงเนื้อตัวเปียกโชกกอดโหรวผินไว้ร่างสั่นเทา ตะโกนร่ำไห้เสียงแหบแห้ง
"พาโหรวผินกลับตำหนักก่อน หลีซวงไปตามหมอหลวง!" ชิวหยิงตั้งสติแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบหนัก
เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ชิวหยิงมิกล้าชักช้าอยู่แม้แต่น้อย อุ้มถังถังกลับตำหนักเฟิ่งอี๋ไปกราบทูลฮองเฮาอย่างเร่งด่วน
"โหรวผินตกน้ำหรือ?" หลินวั่งซูผู้เคยสงบเยือกเย็นมาเสมอบัดนี้ก็เปลี่ยนสีหน้า "ตามหมอหลวงหรือยัง?"
ชิวหยิงทรุดตัวลงคุกเข่าหนักแน่น "กราบทูลเสด็จย่า หม่อมฉันให้หลีซวงไปตามแล้ว ส่วนโหรวผินก็ให้คนพากลับตำหนักกวนจูแล้วเพคะ…"
ยังมิทันสิ้นคำ ศีรษะของชิวหยิงก็กระแทกพื้นเสียงดังจนหน้าผากแดงเถือกในทันใด "หม่อมฉันสมควรตาย ขอเสด็จย่าลงโทษด้วย!"