"เสด็จย่า นี่คือเงินตำลึงที่ถังถังขายยันต์ได้วันนี้ ซื้อดอกไม้สวย ๆ ให้เสด็จย่าใส่นะเจ้าคะ!" ถังถังดื่มน้ำบ๊วยแช่เย็นอึกใหญ่ ในมือกำธนบัตร ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"ดูเถิด เปิ่นกงก็ได้พึ่งพาอาซุนแล้ว!" หลินวั่งซูยิ้มแย้มรับธนบัตรมา "อาซุนเก่งนัก เสด็จย่าภูมิใจในตัวเจ้า!"
หลานสาวน้อยนี่ดีจริง ๆ หลานสาวน้อยน่ารักรู้ใจคน ไม่เหมือนพวกเด็กผู้ชายพวกนั้น ไม่มีสักคนให้เบาใจ!
ขาเล็ก ๆ สองข้างของถังถังที่ห้อยอยู่แกว่งไกวไปมา เอ่ยเสียงใสว่า "ต่อไปถังถังจะหาเงินตำลึงเพิ่มอีก ซื้อดอกไม้กับกระโปรงสวย ๆ ให้เสด็จย่า ให้เสด็จย่ามีความสุขสุด ๆ ทุกวันเลย!"
เสด็จย่ามักให้คนส่งขนมขบเคี้ยวอร่อย ๆ และกระโปรงสวย ๆ มาให้ถังถัง
นางดีกับถังถังอย่างนี้ ถังถังยิ่งต้องดีกับเสด็จย่าให้มากกว่า!
"ดี ๆ ! มีคำพูดของเป่ากวยนี้ เสด็จย่าก็พอใจแล้ว!" หลินวั่งซูถูกหลานสาวน้อยเอาใจจนยิ้มตาหยี "เสด็จย่ายังให้คนตีกุญแจทองให้เจ้าหลายอัน ดูซิชอบไหม?"
สิ้นเสียง ก็เห็นชิวหยิงถือถาดไม้สลักเคลือบสีแดงค่อย ๆ เดินเข้ามา
ถังถังถูกชุนซวี่อุ้มอยู่ จึงเห็นชัดว่ากุญแจทองบนถาดเป็นอย่างไร
ก็เห็นกุญแจทองหกอันเรียงเป็นระเบียบ แต่ละอันสลักลวดลายต่างกัน
มีกิเลน มีบัว มีโบตั๋น และยังมีหงส์กับน้ำเต้า แม้ความหมายจะต่างกัน แต่ล้วนประณีตงดงาม
ถังถังจ้องกุญแจทองในถาดตาไม่กะพริบ ถามอย่างไม่เชื่อว่า "ให้ถังถังหมดเลยหรือเจ้าคะ?"