"สำนักชั่วร้าย?" เจิ้นกั๋วกงสีหน้าตึงเครียดขึ้นมา ภายในใจบังเกิดความไม่สงบขึ้นมาเล็กน้อย
"ถูกต้อง!" ถังถังพยักหน้า ใบหน้างดงามเล็กเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม "ท่านตาทวดอาจไม่ทราบ ก่อนหน้านี้มีสำนักชั่วร้ายลอบก่อกวน พยายามขโมยโชคชะตาเพื่อเป็นอมตะ! ข้าสงสัยว่าผู้ที่ลอบสังหารท่านตาทวดเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!"
ถังถังเพิ่งกล่าวจบ เจิ้นกั๋วกงก็กำหมัดแน่น ทุบลงบนเตียงอย่างแรง "บัดซบ! ช่างเพ้อฝันสิ้นดี!"
พวกนอกรีตชั่วช้าอะไรกัน กล้าดีอย่างไรมาปั่นป่วนในต้าหยง!
ก็เพียงเพราะเขาคุมเชิงป้องกันชายแดน ไม่เช่นนั้นจะนำทัพไปกำจัดพวกกระจอกเหล่านี้ให้ราบคาบ
เจ้าตัวน้อยยกมือเท้าสะเอว พยักหน้าอย่างเห็นด้วยเต็มที่ "ใช่แล้ว! พวกมันก็แค่เพ้อฝัน อยากมาขโมยโชคชะตาในต้าหยง ถังถังเจอตัวหนึ่งก็จัดการตัวหนึ่ง ทุบจนขี้แตกขี้แตนเลย!"
มือน้อยๆ ของถังถังลูบคลำที่คางตัวเองสองสามที ความคิดแล่นวาบขึ้นในสมอง ฉับพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้
ผู้คนของแคว้นเสวี่ยซังต่างถูกไอ้เวรเลิ่งเยวียนล่อลวงไปแล้ว งั้น... งั้นแคว้นอื่นล่ะ?
พวกมือสังหารที่ต้องสงสัยว่าเป็นชาวเป่ยหรงเหล่านี้ จะถูกเลิ่งเยวียนล่อลวงไปแล้วหรือไม่?
เห็นหลานสาวตัวน้อยขมวดคิ้วไม่พูด เจิ้นกั๋วกงก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "ไกวไก คิดอะไรอยู่?"
หรือเมื่อครู่เหนื่อยเกินตอนรักษาเขา?
ถังถังจึงได้สติ ส่ายหน้า "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านตาทวด ร่างกายท่านเพิ่งฟื้นฟู ยังต้องระวังให้มากนะเจ้าคะ~ หนูกลับก่อนแล้วกันเจ้าค่ะ~"