ตะวันค่อย ๆ โคจรไปทางตะวันตก ในเรือนหลังของที่ว่าการอำเภอมิไคร่ใหญ่โตกลับมีผู้สวมชุดขุนนางเข้าออกไม่ขาดสาย ง่วนอยู่มิได้หยุดพัก
ถังถังผู้วาดยันต์มาเกือบทั้งวันในที่สุดก็วางพู่กันลง ยืดกายบิดขี้เกียจ ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
"โฮ่~ เหนื่อยแทบแย่แล้ว!" เจ้าตัวน้อยมองยันต์ที่วางซ้อนกันเป็นตั้งบนโต๊ะ พยักหน้าด้วยความพอใจ "เท่านี้ก็ใกล้เคียงแล้ว!"
หากพวกคนชั่วมันมาอีก ยันต์พวกนี้ก็พอจะให้พวกมันได้ลิ้มรสดี ๆ สักตั้ง ฮึ!
"โอวอู~" ฮวาฮวาเชิดหัวใหญ่อย่างเกียจคร้าน ส่งเสียงคำรามต่ำแผ่ว ทีท่าเห็นดีด้วย
เจ้าตัวน้อยเก็บยันต์เรียบร้อย พาฮวาฮวามุ่งหน้าไปห้องของท่านน้าสะใภ้รอง
ฟู่หมิงจูในยามนี้ฟื้นแล้ว กำลังพิงหัวเตียง พูดคุยกับสวีจืออวี๋อยู่
"พี่สะใภ้ ลำบากท่านแล้ว…" ฟู่หมิงจูใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหางตา เสียงเจือสะอื้น "นับว่าเคราะห์ดีนักที่มีท่านค้ำจุนไว้…"
หากนางมีประโยชน์กว่านี้ได้ มิถูกพวกมือสังหารทำเอาตกใจจนกระทบครรภ์ ก็จะช่วยพี่สะใภ้แบ่งเบาไปบ้าง
สวีจืออวี๋ตบมือนางเบา ๆ ขอบตาแดงก่ำ ปลอบโยนอย่างอ่อนโยน "คนในครอบครัวไม่ต้องพูดเช่นนี้ ขอเพียงเจ้าและลูกน้อยมิเป็นไรก็ดี! ข้าผู้เป็นพี่สะใภ้เตรียมของขวัญไว้พร้อมแล้ว รอเจ้าให้กำเนิดเด็กน้อยจ้ำม่ำอยู่ล่ะ~"
"ท่านน้าสะใภ้ใหญ่~ ท่านน้าสะใภ้รอง~" เสียงอ่อนนุ่มของเจ้าตัวน้อยดังขึ้น สวีจืออวี๋กับฟู่หมิงจูหันไปมองก็เห็นศีรษะน้อยน่าระทวยใจโผล่พ้นบานประตูออกมา กำลังแสยะฟันขาวซี่เล็กยิ้มให้พวกนาง
"โย่ว~ ไกวไก รีบมาเร็ว~ ให้ท่านน้าสะใภ้ใหญ่กอดที!" สวีจืออวี๋ยิ้มตาหยี โบกมือเรียกเจ้าตัวน้อย "มา~"
ถังถังกระโดดโลดเต้นวิ่งมาซุกอกนาง "ท่านน้าสะใภ้ใหญ่ ท่านน้าชายใหญ่สบายดีหรือไม่? พวกพี่ชายมิได้มีไข้สูงอีกแล้วนะ?"