"ฮึ! หญิงชั่ว! ต่อให้พวกเจ้าทรมานเรา บดขยี้กระดูกเราเป็นผุยผง เราก็ไม่มีวันพูด!" น้ำเสียงของซางเยว่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและเด็ดเดี่ยว
กู้เยี่ยนเจาโบกมือเล็กน้อย มั่วเฟิงก็นำองครักษ์หลายนายเดินเข้ามา โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ปะยันต์ความจริงลงบนร่างของซางเยว่และคนอื่น ๆ
"เจ้านายของพวกเจ้าคือใคร?" กู้เยี่ยนเจาค่อย ๆ ก้มตัวลง โอบอุ้มบุตรสาวตัวน้อยไว้ในอก พลางเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ
ซางเยว่จ้องเขม็งใส่เขาอย่างดุร้าย เบือนหน้าหนี กัดริมฝีปากแน่นพยายามไม่ปริปาก
ทว่าฤทธิ์ของยันต์ความจริงนั้นมิอาจดูแคลน ชั่วพริบตาถัดมา เสียงหวาดหวั่นเจ็ดเสียงก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกันว่า "เจ้านายคือผู้ใดพวกเราก็ไม่รู้ พวกเรารู้เพียงว่าเจ้านายสวมเสื้อคลุมดำตลอดปีไม่เคยเผยโฉมหน้าที่แท้จริง!"
ยามนี้ซางเยว่ก็ไม่สนใจสิ่งใดอีก ดิ้นรนไม่หยุดหมายจะให้เชือกขาด แต่เชือกป่านที่มัดนางนั้นเหนียวแน่นผิดปกติ ยิ่งดิ้นรนปมที่ข้อมือข้อเท้าก็ยิ่งรัดแน่น ไม่นานนางก็เจ็บจนหมดเรี่ยวแรง ล้มละลายลงกับพื้น หายใจหอบถี่
กู้เยี่ยนเจาล้วงขวดแก้วประจำตัวของถังถังออกมาจากอก เปิดฝายื่นไปที่ริมฝีปากบุตรสาวตัวน้อย "พวกเจ้ามาต้าหยงในเทศกาลจงหยวนนี้มีจุดประสงค์อันใด?"
มองดูน้ำนมอุ่นในขวดแก้ว ดวงตาของเจ้าตัวน้อยเป็นประกาย มือน้อย ๆ รับไป เงยหน้าดื่มรวดเดียวจนหมด ครั้นแล้วยังเรอออกมาอย่างอิ่มหนำ
ได้ดื่มน้ำนมแล้วถังถังก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ส่ายศีรษะน้อย ๆ ที่เสียบปิ่นรูปมังกรทอง ยิ้มหวานให้ท่านพ่อของนาง
รอยยิ้มบนริมฝีปากของกู้เยี่ยนเจาลุ่มลึกขึ้นอีกหลายส่วน จากนั้นจึงค่อย ๆ เก็บขวดแก้วอย่างใจเย็น