หลังจากจัดการเสร็จแล้ว โหราหลวงก็ยังรู้สึกคับแค้นไม่หาย รุดเข้าไปถ่มน้ำลายใส่หน้าซางหลี จากนั้นก็ชูก้อนอิฐสีเทาฟาดลงบนหลังซางหลีอย่างแรง
"หึ!" โหราหลวงพลางฟาดพลางสบถเสียงต่ำ "พวกเจ้ารังแกเสด็จแม่ของข้า ข้าขอฟาดให้ตายห่าพวกเจ้าพวกแมลงสาบในท่อระบายน้ำ ฟาดพวกเจ้าให้ตาย!"
ฟาดไปหลายครั้งติดต่อกัน โหราหลวงถึงได้บ่นพึมพำหยุดมือ แล้วสะบัดก้อนอิฐสีเทาเดินไปหาหุ่นเชิดตัวต่อไป
เสียงทึบดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าภายในคุกหลวง ทำให้หัวใจของอาจารย์หวยเจินและอาจารย์หวยเฉินเต้นระรัว ต่างพากันสาบานในใจว่า ต่อไปจะไม่ยั่วยุโหราหลวงเด็ดขาด
มิฉะนั้น... ถ้าโดนก้อนอิฐสีเทานี้ฟาดลงมา ศีรษะของพวกเขาคงต้องเปิดดอกแล้ว!
มีเพียงกู้เยี่ยนฉือที่สีหน้าเป็นปกติ แววตามองโหราหลวงแฝงความชื่นชมอยู่หลายส่วน
ไม่เลว หลานตระกูลผู้นี้ไม่เพียงเชี่ยวชาญในวิถีเต๋า ทั้งพละกำลังและวาทศิลป์ก็ไม่เลวเลย สิ่งที่หาได้ยากยิ่งคือ เมื่อหลานสาวคนโตของเขามีเรื่อง หลานตระกูลคนนี้ก็ถกแขนเสื้อขึ้นมาจัดการจริง ๆ
ดวงตากลมโตของกู้เยี่ยนฉือกลอกไปมา ที่จริง... ต่อไปถ้าโหราหลวงเป็นแบบนี้ตลอดไปก็ดีไม่น้อย...
ในเวลาเดียวกัน เลิ่งเยวียนที่อยู่ไกลถึงแคว้นเสวี่ยซังกลับไม่อาจสบายเช่นนั้นได้
ดวงตาของเขาแดงก่ำ แววตาฉายแววสังหารและอาฆาตแค้นไม่รู้จบ จดจ้องไปยังหุ่นฟางที่อยู่ตรงหน้า
"พวกเจ้าล้วนตายเสียเถิด!" เขากัดกรามกรอด ๆ จากนั้นก็คว้ามีดกระดูกที่รายล้อมด้วยไอทมิฬมาถือไว้ แล้วพุ่งแทงไปยังหุ่นฟางอย่างรุนแรง
ต้าหยง! เลิ่งเยวียนสาบานว่า สักวันหนึ่งจะต้องทำให้ต้าหยงต้องเจ็บแค้นทั่วหล้า เลือดนองเป็นสายธาร!