โหราหลวงลงไปนอนดิ้นร้องห่มร้องไห้ ทำให้กู้เยี่ยนเจาปวดหัวนัก
เขาเกลี้ยกล่อมอยู่นาน โหราหลวงถึงยอมตกลงอย่างเสียมิได้ว่าจะกินขนมเปี๊ยะหอมหมื่นลี้หลังจากกลับจากจวนสกุลเจียง
จนกระทั่งโหราหลวงไปแล้ว กู้เยี่ยนเจาถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
"เสด็จพี่ โหราหลวงตาของท่านเลี้ยงยากเสียจริง…" กู้เยี่ยนฉือมีแววหยอกเย้าฉายบนคิ้ว "ฮ่าๆๆ…"
กู้เยี่ยนเจาเหลือกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วยัดบุตรสาวน้อยใส่อ้อมอกเขา "ยามดึกแล้ว เจ้าส่งเป่ากวยกลับตำหนักตะวันออกไป!"
เขายังต้องสอบสวนคณะทูตเผ่าเสวี่ยซังพวกนี้อย่างละเอียด ดูว่าจะเค้นข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรจากปากพวกนั้นได้อีกหรือไม่
เป่ากวยทั้งตั้งค่ายกล ทั้งประลองกับนายของพวกนาง คงจะอ่อนล้าเต็มที
กู้เยี่ยนฉือโอบหลานสาวน้อยไว้ในอ้อมอกแนบอก พลางโบกมือให้กู้เยี่ยนเจา "กระหม่อมทูลลาก่อน!"
เมื่อครู่ปะทะกับวายุปีศาจนั้น เขาก็ได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าง ยามนี้คิดแต่อยากรีบกลับไปนอนคว่ำสักงีบให้หายเพลีย พรุ่งนี้พอฟื้นกำลังจะได้มาช่วยเสด็จพี่คลายกังวล
ทว่าถังถังที่กลืนยาลูกกลอนบำรุงใหญ่ไปหลายเม็ด บัดนี้ไม่มีวี่แววอ่อนล้าเลยแม้แต่น้อย กลับลืมตาโตกลมกลอกมองไปรอบๆ
คุกในวังของเสด็จปู่ ถังถังเพิ่งเคยเข้าเป็นครั้งแรกนะ!
นอกจากเสื่อฟางกับแท่นลงทัณฑ์แล้ว กำแพงและประตูคุกนี้ดูแข็งแรงกว่าเรือนบิดาของนางเสียอีก…
ไม่รู้ว่าประตูคุกกับอิฐที่ใช้ก่อกำแพงนี้ยังมีเหลือหรือไม่ ถ้ามีถังถังจะรื้อกลับไปมากๆ สร้างสำนักชีเสียให้แข็งแรงเท่าคุก