"ลูกข้า พ่ออยู่นี่ไง!" ทั่วปาจิ้นกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่:"เทพเจ้าคุ้มครอง ในที่สุดเจ้าก็ฟื้น..."
เต็มสองปี หกร้อยกว่าวันกับคืน ลูกสาวตัวน้อยของเขาในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมาในคืนนี้...
แขนของทั่วปาจิ้นสั่นเทา เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ลังเลอยู่หลายครั้ง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะแก้มของลูกสาวตัวน้อยเบา ๆ
คิ้วที่ขมวดแน่นของเขาค่อย ๆ คลายออก มุมปากก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ กลัวว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา
ทั่วปาซั่วเยว่หรี่ตามอง แล้วจึงพูดด้วยเสียงอ่อนแรง:"พ่อเจ้า เยว่เอ๋อร์กลับมาแล้ว เยว่เอ๋อร์ไม่อยากจากพ่อกับแม่ไปอีกแล้ว..."
พูดจบ ทั่วปาซั่วเยว่ก็อดไม่ได้ที่จมูกจะแดง ก็น้ำตาที่กลั้นไว้สุดชีวิตไหลออกมา ซบลงในอ้อมอกของทั่วปาจิ้นร้องไห้สะอึกสะอื้น
ทั่วปาจิ้นนั่งอยู่ข้างเตียง ใช้มือตบหลังทั่วปาซั่วเยว่เบา ๆ ปลอบโยน:"เด็กดี กลับมาก็ดีแล้ว... พ่อจะต้องจับคนที่ทำร้ายเจ้ามาชำแหละเป็นพันชิ้น เพื่อทวงความยุติธรรมให้เจ้า!"
ถังถังที่ยืนอยู่ปลายเตียง เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่ตาแดงก่ำ
เธอสูดจมูก ดึงมือใหญ่ของอาจารย์หวยเจินไว้ ร่างน้อย ๆ พิงขาของเขา ก้มหน้าลงทำปากยื่น
ถังถังก็คิดถึงพ่อกับแม่เหมือนกัน...
ในห้องโถงไข่มุกส่องรัตติกาลห้อยอยู่สูง ส่องแสงให้ใบหน้าของทุกคนดูอ่อนโยน
เนิ่นนานหลายอึดใจ ทั่วปาซั่วเยว่จึงค่อย ๆ เงียบเสียงร้องไห้ภายใต้การปลอบโยนของทั่วปาจิ้น แล้วซบหน้าลงในอ้อมอกเขาหลับสนิท
ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของลูกสาวตัวน้อย ทั่วปาจิ้นที่เพิ่งวางใจได้ก็กลับมาใจหายอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาก็เกร็งขึ้นมาทันที