ทาบาเยวี่ยจิ่น กระดูกสันหลังพลันเย็นวาบ เขาดึงเสื้อคลุมขนสัตว์มากอดแน่น แล้วจึงเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าต้นเหมยแดงต้นนั้น
เมื่อมองดูดอกเหมยแดงเบื้องหน้า แววตา ทาบาเยวี่ยจิ่น ฉายความอ่อนโยนวาบหนึ่ง มุมปากก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อครานั้น ชั่ว อวี้ เพิ่งจะหัดเดินได้ ต้นเหมยแดงต้นนี้คือเขาจับมือน้อยๆ ของธิดา ปลูกด้วยกัน
ฤดูใบไม้ผลิผ่านไป ฤดูหนาวมาเยือน ทุกปีเขาจะพา ชั่ว อวี้ กับ พระสนมเย่า ไปยืนชมเหมยที่ใต้ชายคา
แต่...
นับตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน ชั่ว อวี้ หลับไหลไม่ตื่น ต้นเหมยแดงต้นนี้ก็เหมือนสัตว์ที่จำศีล ไม่เคยผลิดอกอีกเลย...
ดวงตาของ ทาบาเยวี่ยจิ่น หรี่ลงเล็กน้อย สายตาทอดไปที่ร่างของ ฮวาฮวา ที่กำลังขุดดินอย่างสุดกำลัง
เห็นเพียงอุ้งเล็บเสือของ ฮวาฮวา พลิกไปมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเสือกลมโตเบิกกว้าง เพราะออกแรงมากเกินไป เศษดินจึงกระเด็นเลอะเต็มใบหน้า แต่ ฮวาฮวา กลับไม่รู้สึกตัว
มันออกแรงขุดด้วยอุ้งเล็บทั้งสองข้าง ในสมองมีเพียงความคิดเดียว นั่นคือจะขนของในคลังหลวงส่วนตัวของ ทาบาเยวี่ยจิ่น ออกให้เกลี้ยง
เพียงชั่วครู่เดียว รากเหมยแดงที่ฝังอยู่ใต้ดินก็โผล่พ้นขึ้นมา ฮวาฮวา หยุดอุ้งเล็บทั้งสองข้าง จมูกที่เปื้อนดินสูดดมกลิ่น แล้วใช้เล็บข้างหนึ่งดึงรากเหมยแดงด้านหนึ่งขาดออกเผยให้เห็นสิ่งของที่ซ่อนอยู่ข้างใน
"คำราม!" ดวงตาเสือของ ฮวาฮวา เป็นประกาย มันคำรามต่ำใส่ ทาบาเยวี่ยจิ่น แล้วชี้เล็บไปที่สิ่งของใต้รากไม้ราวกับบอกให้ ทาบาเยวี่ยจิ่น ดูเอง
ทาบาเยวี่ยจิ่น มองตามอุ้งเล็บเสือของ ฮวาฮวา เห็นเพียงก้อนสีดำๆ สิ่งหนึ่งโผล่พ้นจากใต้รากไม้