เฒ่าเต๋าชิงเฟิงทนเห็นศิษย์น้อยเบ้ปากที่สุดไม่ได้ จึงรีบรับปิ่นกระดูกมา "ได้ๆๆ จะตามใจเจ้าก็ได้!"
ปิ่นกระดูกเพิ่งถึงมือเฒ่าเต๋าชิงเฟิง ก็กลายเป็นปิ่นกระดูกสีดำทันใด ไอหยินบริสุทธิ์พวยพุ่งเข้าใส่หน้า ทำให้เฒ่าเต๋าชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงด้วยความสบาย
เพียงชั่วพริบตา ดวงวิญญาณที่เดิมค่อนข้างโปร่งแสงของเขากลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ถังถังเบิกตากว้างทันที ราวกับคาดไม่ถึงว่าปิ่นกระดูกที่เฮยอู๋ฉางให้มาจะมีฤทธิ์พิเศษถึงเพียงนี้
"ดีจังเลย!" หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ ถังถังก็ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ "ดวงวิญญาณของท่านอาจารย์แข็งแกร่งขึ้นแล้ว ถังถังไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว!"
รอให้ถังถังได้พบท่านลุงเฮยเมื่อใด ต้องขอบคุณเขาให้ดีๆ สักที!
ดวงตาของเด็กน้อยกลอกกลิ้งไปมา มือน้อยๆ อดไม่ได้ที่จะลูบคลำถุงหอมเบา ๆ
กระดาษทองที่ซื้อคราวก่อนยังใช้ไม่หมด สู้ถังถังพับเงินตำลึงด้วยตัวเองเพิ่มอีก แล้วมอบให้ท่านลุงเฮยดีกว่านะ~
ท่านลุงเฮยและท่านลุงไป๋เป็นยมทูต นอกจากเงินตำลึงกับเงินกระดาษแล้ว ถังถังก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะมอบของขวัญอะไรเพื่อขอบคุณพวกเขาได้อีก
"ศิษย์น้อยของข้า ตอนเจ้าลงจากเขา เจ้าเอาของในสำนักของพวกเรามาหมดแล้วหรือไม่"
ขณะที่เด็กน้อยกำลังครุ่นคิด เฒ่าเต๋าชิงเฟิงก็ถามขึ้นมาทันที ดึงความคิดของนางกลับมา
"เอาหมดแล้วเจ้าค่ะ!" ถังถังตบถุงหอมที่เอว ใบหน้าเล็ก ๆ สีชมพูนวลเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ท่านอาจารย์วางใจได้เลยกระทั่งผ้าเช็ดเท้าของท่านอาจารย์ ถังถังก็เก็บใส่ไว้แล้วเจ้าค่ะ! แล้วก็ภาพของเทพอาจารย์ กระถางธูปของสำนักเรา ก็ไม่ได้ตกหล่น!"