วันคืนผ่านไปอย่างไม่เร่งร้อน เผลอแวบเดียวก็ล่วงไปอีกสิบวัน
ระหว่างนี้ จวนกั๋วกงได้ส่งของล้ำค่ามากมายมาให้ถังถัง แม้แต่เสื้อผ้าระบายของเด็กน้อยตั้งแต่เล็กจนโตก็จัดเตรียมมาครบถ้วน
ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาไอหนาวแผ่วผ่านกำแพงวังสีแดงชาด ใบไม้สีเหลืองกร้านและเหลืองอ่อนร่วงหล่นลงมาระเกะระกะ พวกข้ารับใช้ที่รับผิดชอบกวาดลานกำลังขมีขมันอยู่บนทางเดิน
ตำหนักเต๋ออิน
ถังถังยืนตัวตรงกางแขนออก รอคอยให้หงอวี้วัดขนาดตัวนางอย่างว่าง่าย
"พี่หงอวี้ ชุดนักพรตฤดูหนาวช่วยทำให้ถังถังสองชุดด้วยนะออ~" ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของถังถังแดงระเรื่อ ดวงตาสีดำดั่งองุ่นยิ่งสุกใสกลมโต
ท่าทางเช่นนี้ของนางทำให้หัวใจของหงอวี้ละลายอ่อนยวบลงทันที "ชุดนักพรตของพระองค์ หม่อมฉันกับฉุยอวี้จะตัดเย็บให้ พระองค์ทรงวางพระทัยเถิด"
หากไม่ใช่เพราะนางกับฉุยอวี้มีเพียงสี่มือ นางอยากจะตัดเสื้อกันหนาวให้พระธิดาน้อยด้วยเสียด้วยซ้ำ
"ผ้าสำหรับเสื้อกันหนาวก็ใช้ที่ท่านแม่ส่งมานั่นแหละ!" อวิ๋นจิ้งซูจิบชาร้อนเบาๆ "เปิ่นกงยังมีเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกหิมะที่เสด็จพ่อพระราชทานให้อีก ให้ช่างเย็บปักตัดเป็นเสื้อคลุมสองตัวตามขนาดตัวของหนูน้อย เผื่อนางจะหนาว!"
อวิ๋นจิ้งซูทอดมองบุตรสาวน้อยด้วยแววตาอ่อนโยนยิ่งนัก ราวกับนึกภาพนางถูกห่อหุ้มเป็นก้อนกลมในยามฤดูหนาว ก็อดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้
"เสด็จแม่เพคะ?" ถังถังหลุบมองพุงป่องๆ ของตัวเอง แล้วกลั้นหายใจ พยายามแขม่วพุงเข้าไป "ตอนนี้ถังถังไม่มีพุงแล้ว เพคะ!"