“ไกวไกน้อย เสด็จปู่ก็อยากเข้าไปอยู่ในภาพพร้อมกับเจ้าด้วย!” ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงยกหางพระเนตรขึ้นสูง ความสง่าข่มขลังและลุ่มลึกในยามก่อนหายไปจนสิ้นเชิง: “พอเสวยพระกระยาหารกลางวันเสร็จ เราก็ไป...”
เมื่อวาดภาพเสร็จ เขาจะให้หวังจงนำไปแขวนไว้ที่ตำแหน่งที่เด่นชัดที่สุด เพื่อที่จะได้เห็นอาซุนทุกวัน
"ดี!" เจ้าตัวน้อยที่นั่งอยู่บนเตียงอ่อนแกว่งเท้าน้อยๆ: "ให้จิตรกรวาดเพิ่มอีกหลายๆ ภาพ ถังถังจะพกติดตัวไปด้วย ดูทุกวัน!"
ถังถังไม่เพียงอยากวาดรูปคู่กับเสด็จปู่เท่านั้น แต่ยังอยากวาดคู่กับทุกคนในครอบครัว รวมถึงหยาหยา ฮว่าฮว่า หรือชุ่ยชุ่ยด้วย!
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฮ่องเต้หมิงเต๋อหัวเราะจนตาหยี กอดหลานสาวน้อยแล้วหอมแก้มไม่หยุด
พระอาทิตย์ส่องแสงสูงตระหง่านบนท้องฟ้า ส่องประกายบนกระเบื้องเคลือบสีบนกำแพงพระราชวัง
ฮ่องเต้หมิงเต๋อมองหลานสาวน้อยที่กระโดดโลดเต้น ดวงตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ที่เอ่อล้น
"เสด็จปู่ เราจะถึงหอหรูอี้หรือยังเจ้าคะ?" เดินไปอีกพักหนึ่ง ถังถังเงยหน้ามองฮ่องเต้หมิงเต๋อ ปลายจมูกมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกมา
เดินมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ถึงอีกนะ ขาของถังถังแทบจะกระโดดจนขาดแล้ว!
"อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว ข้างหน้าก็ถึงแล้ว!" ฮ่องเต้หมิงเต๋อก้มลงอุ้มถังถังขึ้น แล้วชี้ไปที่ลานบ้านไม่ไกล: "ดูสิ อยู่ตรงนั้นไง!"
ถังถังมองไปตามทิศทางที่ฮ่องเต้หมิงเต๋อชี้ แต่วังอันหรูหรากลับทำให้เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว