เว่ยอวี้หว่านถูกเด็กน้อยหยอกล้อจนหัวเราะออกมา ปลายนิ้วบีบแก้มนางเบา ๆ กล่าวเสียงอ่อนโยนว่า "ถังถังไม่ได้หลอกท่านอาจริง ๆ ด้วย ทั้งตุ้ยนุ้ย แล้วก็นุ่มนิ่มเสียด้วยสิ!"
ถังถังยื่นใบหน้าน้อยเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ทำหน้าจริงจังว่า "ให้ท่านอาบีบเพคะ!"
ขอเพียงให้ท่านอามีความสุขเหมือนยามนี้ ต่อให้แก้มของถังถังถูกบีบจนแบนก็ไม่เป็นไร!
เว่ยอวี้หว่านได้ฟัง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดขึ้น ลูบคลำแก้มนางอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมปล่อยอย่างอาวรณ์ "ไกวไกของข้า เจ้าไปเล่นกับเสี่ยวหม่านก่อนเถิด ท่านอาจะให้คนเตรียมขนมอร่อย ๆ มาให้เจ้า"
"ขอบพระทัยท่านอาเพคะ!" ถังถังกล่าวจบก็จูงมือเสี่ยวหม่านวิ่งออกไป เว่ยอวี้หว่านมองดูร่างเล็กทั้งสองจากไป หัวใจอ่อนยวบยิ่งนัก
"เสี่ยวหม่าน อีกสองวันเสด็จปู่จะพาพวกเราไปสุสานหลวง คืนก่อนออกเดินทางเจ้าต้องมาหาข้านะ!"
ถังถังกอดเสี่ยวหม่านไว้แนบอกพลางคลอเคลีย กำชับว่า "ห้ามลืมเป็นอันขาด การเดินทางไปสุสานหลวงครั้งนี้สำคัญยิ่ง เกี่ยวพันถึงอนาคตของเจ้า!"
ดวงตาคู่ใสซื่อของเสี่ยวหม่านมองถังถัง ดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจนัก พยักหน้ารับ "เสี่ยวหม่านจะเชื่อฟังพี่สาวทุกอย่างขอรับ!"
เป็นพี่สาวที่ช่วยให้เสี่ยวหม่านพบพ่อกับแม่ เป็นพี่สาวที่ทำให้เสี่ยวหม่านได้อยู่เคียงข้างแม่ ดังนั้นเสี่ยวหม่านจึงยอมทำตามพี่สาวทุกอย่าง!
ถังถังถอนหายใจเบา ๆ ลูบศีรษะเขา ในแววตาฉายแววสงสาร
"เสี่ยวหม่าน เจ้าเคยคิดจะกลับไปเกิดใหม่หรือไม่?" ถังถังกระพริบตาปริบ ๆ จู่ ๆ ก็เอ่ยถาม
นางเองก็ไม่อยากให้เสี่ยวหม่านต้องพรากจากท่านอา แต่... แต่เสี่ยวหม่านเป็นวิญญาณ...