พ่อบ้านฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับมาพร้อมใบหน้าบึ้งตึง แล้วก็เห็นถังถังกำลังหน้านี้แดงก่ำจ้องเขามาด้วยความโกรธ แววดูแคลนในดวงตาก็พลันเอ่อล้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง
"เด็กบ้านนอกไหนหนีออกมาได้?" พ่อบ้านฉินตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เด็กไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำยังกล้ามาเอะอะโวยวายถึงในจวนอ๋อง ข้ายะว่านายเบื่อหน่ายชีวิตแล้ว!"
ฉินวั่งขุยพูดยังไม่ทันจบ สายตาหื่นกระหายและหยาบโลนก็กวาดมองชุนซวี่ที่กำลังโกรธจนหน้าซีดแดงไปทั้งตัวขึ้นลงอย่างไม่เกรงใจ
หญิงสาวผู้นี้แม้จะอายุมากไปหน่อย แต่ว่าหน้าตาและรูปร่างหน้าตากลับเทียบได้กับนางโลมแห่งหอนางโลมฤดูใบไม้ผลิ ส่วนเด็กเวรในอ้อมกอดนางนั่น...
ฉินวั่งขุยหลับตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยามนี้ทั้งจวนอ๋องแห่งนี้เขาคือผู้กุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว จะให้คนไปรัดคอทิ้งแล้วโยนลงหลุมศพหมู่เสียก็เป็นได้...
"บังอาจ!" ชุนซวี่โกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง ดวงตารูปนกกระเรียนที่ปกติอ่อนโยนกลับหยีแคบลงในทันใด ใต้ดวงตามีรอยแดงจางๆ ผุดขึ้นมา "องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ เจ้าบ่าวเลวทรามเพียงไหนถึงกล้าด่าทอ! ใครก็ได้..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นองครักษ์ลับในชุดดำรัดกุมหลายนายปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบ แล้วล้อมฉินวั่งขุยไว้ตรงกลาง
ฉินวั่งขุยตาเบิกกว้าง เส้นเลือดที่คอโป่งพองขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจทั้งดวงพลันจมดิ่งลงสู่ก้นเหว
องค์หญิง? สมองของฉินวั่งขุยหมุนวนอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็นึกออกว่าคนตรงหน้าคือใคร
องค์หญิงคังเล่อ?
องค์หญิงของต้าหยงยามนี้มีเพียงองค์เดียว อีกทั้งยังเป็นองค์หญิงที่ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงโปรดปรานยิ่งนัก!