ไม่ผิดคาด ทันทีที่กู้เยี่ยนซิวได้ยินประโยคนั้น ก็พยักหน้าไม่ต่างจากตำส้มตำรัว ๆ รีบตอบรับทันที: "ถังถังไม่ต้องเป็นห่วง ลุงสี่เชื่อฟัง!"
เขาสัมผัสได้ถึงความปรารถนาดีของถังถัง จะปล่อยให้ถังถังเป็นกังวลไม่ได้
"งั้นลุงสี่ไปชำระกายก่อนนะ~" ถังถังเอ่ยปลอบด้วยเสียงแผ่วเบา: "อีกเดี๋ยวถังถังจะรักษาให้ลุงสี่เอง..."
พอได้ยินคำว่ารักษา กู้เยี่ยนซิวก็อดสะดุ้งไม่ได้ เม้มปากก้มหน้า พึมพำ: "เป็นเพราะข้าน่าเกลียดจนทำให้ถังถังไม่สบายใจหรือ?"
รอยแผลเป็นบนใบหน้าเขาทำให้ผู้คนมากมายตกใจกลัว และยังมีอีกหลายคนที่เอารอยแผลเป็นนี้ไปขู่เด็ก ๆ...
กู้เยี่ยนซิวเม้มริมฝีปาก ตอนนี้รอยแผลเป็นนี้ก็ทำให้ถังถังไม่สบายใจอีกแล้ว...
เด็กน้อยยืนอยู่ใกล้กู้เยี่ยนซิวมาก จึงได้ยินคำพูดของเขาชัดเจนทุกคำ
"ลุงสี่ไม่ได้น่าเกลียด ถังถังคิดว่าลุงสี่หล่อที่สุด!" ถังถังรีบโบกมือปัด ปากก็หาคำปลอบใจไม่ทันใจ รีบร้อนจนต้องกระโดดไปมา
ถังถังสาบานต่อปฐมบรรพจารย์ซานชิง ว่าไม่เคยคิดว่าลุงสี่น่าเกลียดเลยแม้แต่น้อย
คนที่น่าเกลียดคือพวกที่รังแกคุณลุงสี่ ต่างหาก คือพวกที่มองคนเพียงรูปลักษณ์ภายนอก!
ชุนซวี่เห็นเด็กน้อยรีบร้อนจนหน้าซีดแดง จึงรีบเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์: "องค์หญิงตรัสว่า เมื่อรักษาองค์ชายสี่หายแล้ว จะให้ท่านเล่าเรื่องสนุก ๆ ระหว่างเดินทางท่องเที่ยวมาหลายปีให้ฟัง องค์หญิงน้อยชอบฟังท่านเล่าเรื่องเหล่านี้ที่สุดเจ้าค่ะ..."
ถังถังดวงตากลมโตเหมือนองุ่นดำกะพริบแล้วกะพริบอีก พยักหน้าไม่หยุด: "ใช่! ถังถังชอบฟังลุงสี่เล่านิทานที่สุดเลย ต้องสนุกแน่ๆเลย!"