"อะไรนะ? ไกวไกไปหาเสี่ยวซื่อแล้ว?" ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นพระเนตรทั้งสองข้างก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง "ดีนัก…ดีนัก…"
เมื่อมีไกวไกอยู่ ความทรงจำของเสี่ยวซื่อคงฟื้นคืนได้ในไม่ช้า ยิ่งตรองดูก็ยิ่งยินดี ทรงอดกลั้นเสียงหัวเราะไว้มิได้ หัวเราะออกมาดังลั่น
หลินวั่งซูดวงตาหงส์ฉายแววกังวลทอขึ้นเล็กน้อย ทอดพระเนตรไปทางชิวหยิง ตรัสถามด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน "มีผู้ติดตามไกวไกไปด้วยหรือไม่?"
ชิวหยิงถวายคำนับ ก้มหน้าทูลตอบ "ชุนซวี่ตามไปแล้ว หม่อมฉันได้ส่งนางกำนัลและแม่นมที่ฝึกฝนวิชาตัวเบามาติดตามไปด้วย…"
เมื่อทรงทราบว่าหลานสาวมิได้ออกนอกวังกับหมอหลวงหลิวตามลำพัง พระทัยที่แขวนอยู่จึงค่อยๆ วางลง "เป็นเช่นนี้ก็ดี…"
ภายในรถม้าปูลาดเบาะนุ่มหนา ถังถังนั่งพิงหมอนอิงอย่างสำราญใจ ดวงตาโตกลมโตกะพริบไม่กะพริบจ้องไปที่กล่องยาใบโตของหมอหลวงหลิว
หมอหลวงหลิวรู้สึกเพียงความเย็นวาบวิ่งแล่นไปตามแผ่นหลัง ดึงกล่องยาเข้ามาใกล้ตัวเล็กน้อย สายตาจดจ้องไปที่เด็กน้อย แววตาแฝงความระแวดระวังอยู่บ้าง
องค์หญิงน้อยจะงัดกล่องยาของเขาอีกครั้งงั้นหรือ?
ไม่มีทาง! ไม่มีทางเด็ดขาด!
เห็นท่าทีของหมอหลวงหลิว ถังถังดวงตาน้ำใสหม่นลงเล็กน้อย ก้มหน้าอย่างผิดหวัง
หมอหลวงหลิวเห็นดังนั้นกลับมิได้รู้สึกโล่งใจ ยิ่งระแวดระวังมากขึ้น กอดกล่องยาแน่นแล้วหดตัวถอยหลัง
คุณหนูน้อยเอย!
คราวก่อนองค์หญิงน้อยก็ทำท่าทางน่าสงสารเช่นนี้ พอเขาจิตอ่อนก็ถูกงัดกล่องยาจนเกลี้ยง!
หมอหลวงหลิวนึกถึงเหตุการณ์นั้นแล้วยังใจสั่น หันหน้าหนีด้วยความเด็ดเดี่ยว ทำเป็นไม่เห็นท่าทางน่าสงสารของเด็กน้อย