"ซั่วเยว่! ลูกรัก!"
ถัวป๋าจิ่นดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ จ้องมองบุตรสาวตัวน้อยที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างไม่ละสายตา ริมฝีปากสั่นเทาไม่หยุด
เป็นซั่วเยว่ของเขาจริง ๆ เป็นซั่วเยว่ของเขาจริง ๆ!
ความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นภายหลังท่วมท้นเขาในพริบตา ยามนี้ถัวป๋าจิ่นรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งกับท่าทีที่มีต่อถังถังเมื่อครู่
เขาอยากย้อนกลับไปยังช่วงเวลานั้น ตบหน้าตัวเองสักสองที แล้วยกเจ้าเด็กหญิงตัวน้อย...เด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นขึ้นเป็นแขกเกียรติยศ ปรนนิบัติอย่างดี
"พ่อ ในที่สุดท่านก็มองเห็นซั่วเยว่แล้ว!" ใบหน้าน้อยซีดเผือดของถัวป๋าซั่วเยว่ปรากฏทั้งความน้อยใจและความปีติ "ซั่วเยว่อยู่เคียงข้างพ่อทุกวัน กลัวเหลือเกินว่าท่านจะลืมซั่วเยว่..."
พ่อคือกษัตริย์แห่งเป่ยหรงทั้งผอง ในวังหลังนอกจากมารดาแล้วยังมีเหล่าสนมอีกมากมายที่ให้กำเนิดทายาท
นางกลัว...กลัวว่าวันข้างหน้าพ่อจะลืมนางไป ทั้งกลัวว่าตัวเองจะต้องดำรงอยู่ในสภาพเช่นนี้ตลอดไป พ่อมองไม่เห็น มารดาก็มองไม่เห็นเช่นกัน...
ความเยียบเย็นในดวงตาของถัวป๋าจิ่นถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนและความปีติยินดี ฝ่ามือแตะเบา ๆ ราวกับลอยอยู่เหนือใบหน้าน้อยซีดเผือดของถัวป๋าซั่วเยว่ "ซั่วเยว่คือแก้วตาดวงใจของพ่อ พ่อจะลืมซั่วเยว่ไปได้อย่างไร?"
ลูกสาวตัวน้อยคนนี้คือลูกที่เกิดจากหญิงที่เขารักที่สุด ที่เฝ้ารอคอยมานักต่อนัก เป็นบิดาของนางแล้วจะยอมลืมได้อย่างไร...
น่าสงสารซั่วเยว่ของเขา อายุยังน้อยก็ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้
ถัวป๋าจิ่นสาบานกับตัวเองอยู่ในใจ เมื่อใดที่ลูกสาวตัวน้อยฟื้นคืนสติสำเร็จ เขาจะเดินทางไปต้าหยงด้วยตนเองเพื่อแสดงเจตจำนงร่วมเป็นพันธมิตร