"ท่านโหว…" ฮูหยินแห่งจวนโหวแห่งม่อเป่ยค่อยๆ ได้สติ ลุกขึ้นนั่งก็เห็นร่างเล็กๆ ร่างหนึ่ง เมื่อมองกระจ่างแล้ว ใบหน้าที่ไม่สู้ดีอยู่แล้วก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก
ริมฝีปากของฮูหยินจวนโหวแห่งม่อเป่ยสั่นระริกอย่างรุนแรง ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวในใจปะทุขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา
ท่านหญิงคังเล่อ เหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่?
ยังไม่ทันที่ฮูหยินจวนโหวแห่งม่อเป่ยจะตั้งตัว เด็กน้อยก็เดินตรงมาหานางทีละก้าว
เสียงฝีเท้าที่ชัดเจนและเชื่องช้ากระทบลงกลางใจของฮูหยินจวนโหวแห่งม่อเป่ย แต่ละก้าวราวกับค้อนหนักตอกลงมา สะเทือนจนใจนางเต้นระรัว
"ท่…ท่านหญิง…" ฮูหยินจวนโหวแห่งม่อเป่ยเรียกขานอย่างตะกุกตะกัก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ไ…ไฉนท่านจึงมาที่นี่…"
ต้องรู้ว่า ท่านหญิงคังเล่อผู้นี้มีวิธีราวกับสื่อสารกับสวรรค์
แม้แต่ค่ายกลที่เจ้านายวางไว้ในสุสานหลวงคราวก่อน นางยังทำลายได้!
ฮูหยินจวนโหวแห่งม่อเป่ยกลืนน้ำลาย แววตาที่มองถังถังเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
"ฮึ!" เด็กน้อยส่งเสียงเย็นชา ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง "เจ้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร! คิดจะใช้ประโยชน์จากงานเลี้ยงชมดอกไม้ลวงทุกคนในเมืองหลวงมาทำเป็นศพเชิดรึ? ฝันกลางวันไปเถอะ!"
จัดงานเลี้ยงดอกไม้ครั้งแล้วครั้งเล่าก็งานเลี้ยงชมดอกไม้ ดอกไม้พวกนั้นจะถูกชมจนโกร๋นหมดแล้ว!
สิ้นเสียง ร่างของฮูหยินจวนโหวแห่งม่อเป่ยก็อ่อนยวบลงทันใด ทั้งร่างทรุดลงกับพื้นราวกับโคลนเลน
ศพเชิด! นางรู้แล้ว นางรู้ทั้งหมดแล้ว!