"โหวแห่งม่อเป่ยช่างพูดได้น่าขัน!" กู้เยี่ยนเจาลูบหลังบุตรสาวน้อยเบาๆ น้ำเสียงเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น "มิใช่เพียงเท่านี้กระมัง? ทั่วจวนของเจ้านี้ล้วนเป็นศพเชิด จะอธิบายเช่นไร?"
ร่างของโหวแห่งม่อเป่ยสั่นเทาอยู่มิหยุด อยากจะแก้ตัวแต่กลับหวาดกลัวเกินไป เอ่ยวาจาใดมิออกแม้แต่คำเดียว
กู้เยี่ยนเจาแค่นเสียงเย็น โบกมือ "นำตัวไปคุมขังในคุกต้องห้าม คุมเข้ม!"
"พ่ะย่ะค่ะ!" มั่วเฟิงรับคำสั่งแล้วจากไป โหวแห่งม่อเป่ยถูกลากตัวไป แววตาว่างเปล่าสิ้นหวังถึงที่สุด
พินาศสิ้นแล้ว!
เขา ถงเหวินเต้า ชาตินี้ชาติหน้าคงไม่มีโอกาสหวนคืนอีกแล้ว…
ภารกิจที่ท่านผู้นำมอบหมายทำพังเสียแล้ว ชีวิตของคนทั้งตระกูลถงมิใช่เพียงจะรักษาไว้มิได้ แม้แต่วิญญาณก็ยังต้องถูกทำลาย ไม่อาจเกิดใหม่ไปชั่วนิรันดร์…
คนตระกูลถงถูกนำตัวไปอย่างรวดเร็ว กู้เยี่ยนเจาคุมคนเข้าตรวจค้นจวนโหวแห่งม่อเป่ยด้วยตัวเอง นอกจากหีบใส่เงินทองของมีค่าในห้องลับหลายหีบแล้ว ยังมีไหดินเผาปิดสนิทอีกหลายใบ
"ท่านพ่อ ข้าไปเปิดไหดินเผาดูหน่อย!" เด็กน้อยดิ้นรนลงจากอ้อมอกกู้เยี่ยนเจา เปิดฝาไหใบหนึ่งออก เพียงมองแวบเดียวสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
นางรีบปิดฝาไหให้สนิท เงยหน้าขึ้นมองกู้เยี่ยนเจาพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ท่านพ่อ ในไหดินเผานี้มีแมลงสีแดงอยู่ ข้าเดาว่าแมลงสีแดงนี้สามารถควบคุมศพเชิดได้ และ…"
ยังมิทันพูดจบ ก็เห็นถังถังกระทืบเท้าดังตุบๆ ร้องอุทาน "แย่แล้ว! ท่านพ่อรีบพาข้าไปคุกต้องห้าม ศพเชิดพวกที่ถูกจับไปในร่างต้องมีแมลงสีแดงเช่นกัน ข้าต้องไปดู!"
สองวันนี้ยุ่งจนหัวหมุน นางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!