รถม้าแล่นมาหยุดนิ่ง ณ เชิงเขา กู้เยี่ยนฉืออุ้มเด็กน้อยก้าวลงจากรถ พลางเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นวัดตั้งตระหง่านอยู่กลางภูเขา
บันไดหินที่ทอดขึ้นสู่ตัววัดคดเคี้ยวขึ้นไปจนสุดสายตา กู้เยี่ยนฉืออุ้มเด็กน้อยเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้น ฝีเท้ามั่นคงและสง่างาม
ถังถังกอดคอกู้เยี่ยนฉือแน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองไปรอบตัวอย่างอยากรู้อยากเห็น ปากก็ส่งเสียงอุทานไม่หยุด
"ว้าว! เสด็จอาหก บันไดหินที่นี่วับวาวมากเลย! ทุกวันมีคนมากราบไหว้บูชาเป็นจำนวนมากเลยหรือเพคะ?"
"เสด็จอาหก ท่านดูต้นไม้ทางโน้นสิ เพิ่งสูงเสียจริงๆ!"
"เสด็จอาหก..."
ตลอดทางเด็กน้อยพูดไม่หยุดปาก กู้เยี่ยนฉือไม่รู้สึกรำคาญแม้แต่น้อย ยังคงยิ้มแย้มตอบคำถามของนางไปเรื่อยๆ
โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองก็มายืนอยู่หน้าประตูวัดหลวง เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นป้ายอักษรสีทองสุกใสอยู่บนแผ่นป้าย คำว่าวัดหลวงสองคำเปล่งประกายเจิดจรัสภายใต้แสงตะวัน
ถังถังเงยหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วพึมพำ "ทำจากทองคำหรือเพคะ? เหลืองอร่ามงดงามยิ่งนัก..."
ไม่รู้ว่าเงินตำลึงที่ถังถังเก็บสะสมไว้ตอนนี้ จะพอทำป้ายที่เปล่งประกายเช่นนี้ให้สำนักชีเสียได้หรือไม่...
กู้เยี่ยนฉือหัวเราะเบาๆ ปลายนิ้วแตะที่หน้าผากของนาง แล้วพูดเสียงเบา "เด็กน้อยโง่เขลา พูดจาเหลวไหลอะไรกัน? ป้ายนี้หาได้ทำจากทองคำไม่!"
หากทำป้ายด้วยทองคำ อย่าว่าแต่ค่าใช้จ่ายมหาศาลเลย เรื่องป้องกันโจรก็เป็นปัญหาใหญ่อยู่แล้ว!