เป็นไปตามคาด เมื่อถังถังกลับมาถึงหน้าปากถ้ำ เจิ้นกั๋วกงกำลังง่วนขุดรากต้นหวยไม้ต้นที่สองพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างร้อนใจ
ครั้นเห็นหลานตาตัวน้อยนั่งอยู่บนหลังฮวาฮวากลับมาอย่างปลอดภัยไร้กังวล หัวใจที่ลอยคว้างจึงได้กลับคืนสู่ที่
"ท่านตาทวด ฮวาฮวาพาข้าไปเด็ดดอกเบญจมาศป่ามาเจ้าค่ะ~" เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนหลังฮวาฮวาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ใช้สองมือน้อย ๆ วาดวงกลมใหญ่บนอากาศ "มีอยู่นับไม่ถ้วน ข้ากลับไปชงน้ำชาให้ท่านตาทวดดื่มนะเจ้าคะ~"
ช่วงนี้ไม่ว่าท่านตาทวด ท่านน้าก็ดี หรือท่านอาต่างอิดโรยจนลูกตาแดงก่ำ
น้ำชาเก๊กฮวยมิเพียงดับร้อนในตับ ยังช่วยให้เนตรตาที่แดงก่ำรู้สึกสบายขึ้นบ้าง...
เด็กน้อยเม้มปาก ยังไงสองวันนี้ก็ยังกลับบ้านไม่ได้ ถ้าดอกเบญจมาศป่าไม่พอให้ดื่ม ถังถังค่อยมาเด็ดดอกที่ใหญ่สุดวิเศษสุดกลับไปให้ท่านแม่ดีกว่า~
เพียงเอ่ยถึงท่านแม่ผู้อ่อนโยน ในใจเด็กน้อยก็อดไม่ได้จะรู้สึกเปรี้ยวปนขม
"ช่างเป็นที่รักของท่านตาพ่อแท้ ๆ!" รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเปี่ยมริ้วรอยของเจิ้นกั๋วกง "ถึงตอนนั้นท่านตาพ่อต้องดื่มให้หมดสามกาแน่!"
เห็นในน้ำเสียงของท่านตาทวดหาได้รังเกียจแม้แต่น้อย ดวงตารูปซิ่งของเด็กน้อยก็โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว "ดีเลยเจ้าค่ะ~ ขอแค่ท่านตาทวดชอบ จะดื่มเท่าไรก็ได้!"
ไม่ต้องห่วง ถังถังขุดต้นดอกเบญจมาศสักสองสามต้นกลับไปปลูกพร้อมกันก็ได้!
แสงอาทิตย์อัสดงค่อย ๆ ลาดส่องผ่านกำแพงเรือนสีเทาครามและชายคาระเบียงที่เปรอะเปื้อน เชื่องช้าใช้นาทีสุดท้ายปลิดกลืนแสงสวรรค์จนหมดสิ้น