"ฟ่อ—" แมลงสีแดงถูกผนึกติดแน่น มันบิดกายดิ้นรนอย่างสุดกำลัง หวังจะฉีกยันต์ที่กักขังมันให้ขาดสะบั้น
ถังถังมีสีหน้าเย็นชา ฝ่ามือที่แบอยู่กำเข้าฉับพลัน พลางตวาดเสียงเข้มว่า "เก็บ!"
แมลงสีแดงดูราวกับหวาดกลัวยิ่งนัก ร่างที่ยาวเท่าตะเกียบถึงกับสั่นสะท้าน
แต่ไม่ว่ามันจะหวาดกลัวเพียงใด ร่างยาวก็ยังคงถูกดีดให้ขดเป็นก้อนอย่างมิอาจต้านทาน จากนั้นถูกยันต์ที่ติดอยู่บนตัวห่อหุ้มไว้มิดชิด
จนกระทั่งยันต์ลอยกลับมาตรงหน้าถังถัง แมลงสีแดงที่ถูกขังจึงสงบนิ่งลง
เด็กน้อยมองดูก้อนยันต์ที่ห่อหุ้มแมลงสีแดงตรงหน้าด้วยความรังเกียจเต็มหน้า
มือน้อยๆ ที่กำแน่นสั่นอยู่หลายครั้ง กว่าจะยอมล้วงผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกจากถุงหอมอย่างเสียมิได้
ครั้นถังถังคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก ใบท้วมแก้มยุ้ยกลับแสดงแววลังเล
ผ้าผืนนี้ล้วนเป็นผืนที่ท่านแม่และพี่หงอวี้พี่ฉุยอวี้เตรียมให้ถังถัง ถังถังไม่ยอมเอามาห่อแมลงอัปลักษณ์หรอก…
เด็กน้อยเม้มปาก น้อยมือบุ๋มล้วงควานในถุงหอม หยิบผ้าขี้ริ้วสีหม่นออกมาผืนหนึ่ง
แมลงอัปลักษณ์เช่นนี้ ต้องใช้ผ้าเช็ดเท้าอาจารย์ห่อถึงจะเหมาะ ผ้างามๆ ต้องเอาไว้ห่อของหวานเท่านั้น!
นางเกี่ยวนิ้วเบาๆ ยันต์ที่ลอยอยู่ตรงหน้าก็ร่วงลงบนผ้าขี้ริ้วแผ่วเบา
"ถูกต้องแล้ว…" เด็กน้อยผงกศีรษะด้วยความพอใจ จากนั้นชะโงกหน้าเข้าไปในหีบศพ ตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เมื่อไม่เห็นวี่แววแมลงสีแดงอีก จึงตบหัวฮวาฮวาเบาๆ "ฮวาฮวา พวกเราไปดูโลงศพอีกใบเถิด…"
นางคิดว่าศพเชิดในถ้ำนี้ล้วนมีแมลงสีแดงซ่อนอยู่ เพียงแต่ก่อนถูกอสนีบาตผ่า มิได้เปิดออกตรวจทีละศพ