ฮวาฮวาเบือนหน้าหนี ย่นจมูกด้วยความรังเกียจ อุ้งเท้าเสือหนาหนักยกขึ้นตบตรงจมูกตัวเอง พยายามสกัดกลิ่นเน่าเหม็นในอากาศไม่ให้ตลบเข้ามาในรูจมูก
มันไม่เคยได้กลิ่นเหม็นสาบอย่างนี้มาก่อน ช่างเป็นกลิ่นที่ทำให้เสืออย่างมันแทบคลั่ง!
ฮวาฮวาถูกกลิ่นที่พวยพุ่งออกมาจากตัวศพเชิดจนถึงกับแสยะเขี้ยวย่นหน้า มันอยากออกไปข้างนอกแต่ก็ไม่วางใจที่จะทิ้งถังถังไว้ที่นี่เพียงลำพัง
สุดท้ายจึงกลั้นลมหายใจเดินไปที่ประตู ปล่อยให้ลำตัวยังอยู่ในห้องแต่ยื่นหัวออกไปข้างนอก
เมื่อได้สูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอก ฮวาฮวาก็หลับตาพริ้มอย่างสบายใจ หูทั้งสองข้างตั้งชันขึ้นสูงคอยฟังความเคลื่อนไหวภายในห้อง
ถังถังหยิบกิ่งไม้แห้งเล็ก ๆ ขึ้นมาอันหนึ่ง จิ้มลงบนหน้าอกของศพเชิด มีเสียงดังพรวด กิ่งไม้ทะลุผ่านผิวหนังเข้าไปในร่างของศพเชิด ต่อจากนั้นของเหลวสีน้ำตาลก็พุ่งกระฉูดออกมา
"เอ้อ~" ถังถังขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ รีบถอยหลังไปหลายก้าว จึงรอดพ้นจากละอองของเหลวที่กระเซ็นมาโดนตัว
เมื่อไม่มีโลงไม้หวยกับตัวอ่อนสีแดงประหลาดนั่นแล้ว ศพเชิดนี้ก็หมดฤทธิ์ลงโดยสิ้นเชิง
เด็กน้อยขมวดคิ้วแน่น บางทีตอนนี้ควรจะใช้คำว่าศพเน่าเปื่อยมาบรรยายถึงจะเข้าท่ากว่า
"ท่านลุง!" ถังถังร้องเสียงดัง "เชิญนำศพสองร่างนี้ออกไปเผาเถิด ระวังอย่าให้ของเหลวจากศพถูกต้องตัวนะ!"
อย่าว่าแต่มันสกปรกหรือไม่เลย ศพเชิดนี้เดิมทีก็เป็นสิ่งที่ทำร้ายคนอยู่แล้ว ควรระมัดระวังไว้ให้มากจะดีกว่า
เมื่อถังถังกลับมาถึงเรือน ฟังสวินลู่บอกว่าท่านอวี่อ๋องทั้งสองกลับมาแล้ว กำลังปรึกษาหารือกับท่านตาทวดอยู่ที่ห้องหนังสือ