ท้องฟ้าสีครามใสไร้เมฆ ริมถนนทั้งสองข้างที่มิได้กว้างใหญ่ คับคั่งไปด้วยชาวเมืองที่มาส่ง
ถังถังนั่งอยู่บนหลังม้าพิงอ้อมอกท่านพ่อโบกมือให้ฝูงชนด้วยรอยยิ้ม "ลาก่อนนะ~ ลาก่อนนะ~"
ทั้งผู้คนและอาหารการกินล้วนดีนัก คราวหน้าหากมีเวลาถังถังจะกลับมาเที่ยวอีก!
ฝูงชนทั้งสองข้างก็อาลัยอาวรณ์พระธิดาน้อยยิ่งนัก บัดนี้เห็นนางโบกมือยิ้มแย้ม จิตใจก็ยิ่งตัดรอนมิอาจจาก
แม้ยามจะพยายามรักษาความสงบเรียบร้อยสักเพียงใด ก็มิอาจห้ามชาวเมืองผู้กระตือรือร้นที่นำอาหารและของดีประจำถิ่นหลั่งไหลเข้ามาล้อมม้าของถังถังไว้แน่นขนัด
"ท่านหญิง! ขอบคุณท่านหญิง! ข้าน้อยไม่มีอะไรดี ปลาที่ตักได้จากแม่น้ำขอให้ท่านรับไว้กินกลางทาง!"
"มีลูกหมูของข้าด้วย! ท่านหญิงเอาไปเลี้ยงให้โตแล้วกินเนื้อ!"
"ลูกเจี๊ยบของข้า!"
"ท่านหญิง ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ..."
เมื่อเผชิญกับของที่ชาวเมืองผู้กระตือรือร้นชูขึ้นมา ทั้งลูกหมู ลูกเจี๊ยบ ปลาตัวใหญ่ และไข่ไก่บ้าน ถังถังก็เผยท่าทางอึกอักอย่างหาได้ยากบนใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่อง
นางแหงนหน้ามองกู้เยี่ยนเจาตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมใสแจ๋วเปี่ยมด้วยแววขอความช่วยเหลือ
เมื่อเห็นก้อนน้อยลังเลไม่เด็ดขาด ชาวเมืองก็พลันร้อนใจกลัวนางไม่รับน้ำใจ จึงถือโอกาสยัดของใส่มือองครักษ์และทหารหน่วยรบพิเศษที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วหันหลังวิ่งหนีไป
อาจารย์หวยเจินก็มิอาจรอดพ้น เห็นเขากอดลูกหมูตัวหนึ่งด้วยสีหน้างงงวยสบสายตากับลูกหมู