"เจ้าหนูพูดจาเหลวไหล!" คนที่ถูกถีบจ้องถังถังอย่างดุร้าย "พวกเราเป็นชาวบ้านสุจริต ปกติฆ่าไก่ยังมือสั่น จะไปฆ่าคนได้อย่างไร!"
ต่อให้พวกเขาฆ่าคนจริง แล้วอย่างไร? เด็กนี่ไม่ใช่พยานเห็นเหตุการณ์ ทั้งไม่มีหลักฐานว่าพวกเขาฆ่าคน แค่ปากเปล่าใครจะเชื่อ?
"บังอาจ! ยังกล้าบิดพลิ้วอีก!" มั่วเฟิงสีหน้าดำทะมึน ถีบเข้าไปอีกที เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง
ท่านหญิงน้อยของเขาพูดไม่เคยผิด บอกว่าพวกมันมีคดีฆาตกรรมติดตัว ก็ต้องเป็นเช่นนั้น!
"ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล!" ถังถังจ้องคนที่นอนหมอบอยู่กับพื้นหลายคน เอ่ยอย่างขุ่นเคือง "บนหัวพวกเจ้ามีรัศมีเลือด ทั้งยังมีไออาฆาตคลุ้ง ข้าเห็นชัดแจ้ง! หากไม่เชื่อ คืนนี้ข้าจะให้วิญญาณอาฆาตพวกนั้นมาหาพวกเจ้า!"
"วิญญาณอาฆาตอะไร? พวกเราเป็นคนในหมู่บ้านใกล้เคียง ใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ไม่เคยทำชั่ว!" ชายหน้ารูปจอบเอ่ยแย้ง "ข้าว่าพวกเจ้าฆ่าคน แล้วคิดจะป้ายความผิดให้พวกเรา!"
หวังโก่วเซิ่งแม้ปากแข็ง ทว่าภายในจิตใจกลับรู้สึกไม่สงบเป็นอย่างมาก
หากไม่ใช่เพราะจางเอ้อต้านเอาแต่บ่นว่าจะไปเปิดหูเปิดตาที่หอวสันต์จันทราในเมือง ตอนนี้เขาคงยังอยู่ในเรือนที่ยึดมาสุขสำราญอยู่ดี!
คราวนี้ดีแล้ว เจอเรื่องใหญ่เข้าให้!
ถังถังเห็นพวกมันปากแข็งเหมือนเป็ดตาย ลืมตาปรือแค่นเสียงเย็น นำยันต์ความจริงห้าแผ่นออกมาปิดบนหน้าผากทั้งห้าคน
"บอกมา! พวกเจ้าเป็นใคร? บ้านอยู่ที่ไหน? ฆ่าใครบ้าง? มีพรรคพวกทั้งหมดกี่คน!" ถังถังเท้าสะเอว ซักไซ้อย่างองอาจ