ถังถังกลับถึงห้องก็ขังตัวเองไว้ นำกระดองเต่าดำออกมาพยากรณ์ซ้ำไปมา บัดนี้ใบหน้าน้อยซีดเขียว ริมฝีปากขาวซีด เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ บนหน้าผากไหลรินไม่หยุด
หยาหยามองดูอยู่ข้าง ๆ รู้สึกปวดใจยิ่งนัก ใช้กรงเล็บตะปบบนกระดองเต่าดำ เอ่ยเสียงดุดัน "ไม่ให้ทำนายอีกแล้ว! ห้ามทำนายเด็ดขาด! เจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่อีกหรือไม่?"
ในแต่ละวัน จำนวนครั้งที่ใช้กระดองเต่าดำทำนายนั้นมีจำกัด เมื่อใช้หมดแล้ว ทุกครั้งที่ฝืนทำนาย ถังถังจะต้องรับทุกข์ทรมานจากการถูกสะท้อนกลับ!
นางทนทุกข์จากการถูกสะท้อนกลับไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ถ้าทำนายต่อไปอีกก็จะกลายเป็นเจ้าโง่เช่นเดียวกับโหราหลวง!
คิดได้ดังนี้ ในใจของหยาหยาก็ร้อนรนและเจ็บปวด กรงเล็บออกแรงข่วน ปัดกระดองเต่าดำกระเด็น
ถังถังหัวไหล่ทั้งสองห่อเหี่ยวลง ไม่มีเรี่ยวแรง สายตาว่างเปล่ามองกระดองเต่าดำที่ถูกปัดกระเด็น ใบหน้าซีดเซียวพึมพำ "ตอนแรกชัดเจนว่าเป็นมงคลอย่างยิ่ง…เพราะเหตุใด…จึงกลับกลายเป็นอัปมงคลใหญ่หลวง…"
เมื่อครูนางฝืนทำนายไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง สัญลักษณ์พยากรณ์คล้ายถูกหมอกหนาปกคลุม ทำให้ถังถังมองไม่ชัด แยกแยะไม่ออก แต่ผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้ล้วนเป็นสัญลักษณ์แห่งอัปมงคลใหญ่หลวง
หยาหยายื่นหัวน้อย ๆ เข้ามาคลอเคลียที่มือของถังถัง "ชะตาชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกัน แม้กล่าวว่าชะตาถูกกำหนดจากสวรรค์ ยากจะเปลี่ยนแปลง แต่ระหว่างทางก็มีปัจจัยแปรเปลี่ยนได้ พรุ่งนี้อาจเกิดจุดพลิกผันก็เป็นได้…"
ตอนนี้มันได้แต่หวังว่าถังเป่าจะไม่ดื้อรั้นจนเกินไป เช่นนี้ไม่เพียงปัญหาไม่ได้รับการแก้ไข ยังจะเพิ่มความกังวลใจเปล่า ๆ