"ครืด——" ฮวาฮวาเงยหน้าคำรามต่ำๆ หัวใหญ่ๆ ที่ปกคลุมด้วยขนนุ่มๆ ถูไปมาบนท้องน้อยๆ ของถังถัง จากนั้นก็ได้ยินเสียงตุบดังหนึ่งครั้ง
"ฮวาฮวา!" ถังถังใช้สองมือผลักหัวโตๆ ของฮวาฮวาออกไป ลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับลูบก้น แล้วพูดด้วยความโกรธ: "ห้ามโจมตีข้าโดยไม่บอกล่วงหน้า!"
โชคดีที่มีเพียงอาจารย์สองคนอยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นหน้าใหญ่ๆ ของถังถังคงต้องเสียไปมากกว่านี้~
ฮวาฮวารู้สึกผิดจนหันหน้าหนี ดวงตากลมโตมองซ้ายมองขวา ไม่กล้ามองถังถังเลย
เสือไม่ตั้งใจ แค่ไม่ได้เจอถังถังมาหลายวัน ดีใจจนควบคุมแรงไม่ได้น่ะ~
ไสยาจารย์หวยเจินและไสยาจารย์เมี่ยวเจินสบตากัน แล้วก็ละสายตาอย่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
เพื่อนเสือของศิษย์น้องเล็กนี่ช่างโง่เขลาน่ารักจริงๆ...
เห็นฮวาฮวาในสภาพนี้ ถังถังทั้งขำทั้งจนปัญญา มือเล็กๆ เคาะบนหัวขนฟูๆ ของฮวาฮวาสองครั้ง: "ถังถังไม่เหมือนฮวาฮวา ชนทีก็ล้ม! ต่อไปเบาลงหน่อย..."
หางของฮวาฮวาแกว่งไปมาสองครั้ง เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากลำคอ
ถังถังเอามือกลับมา สายตามองไปที่อาจารย์สองคน: "พี่ชาย เราไปกันเถอะ~"
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นไสยาจารย์เมี่ยวเจินยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา ใบหน้าที่แดงก่ำเริ่มซีดเผือด: "ศิษย์น้องเล็กรอเดี๋ยว... ให้พี่ชายกินยาก่อน..."
กระแสน้ำวนของศิษย์น้องเล็กนี่เร็วจริงๆ นั่งไปทั้งเวียนหัวทั้งตาพร่า ทั้งคลื่นไส้ทั้งขาอ่อน
หลังจากกลับมาจากแคว้นอวิ๋นเสา ตนก็หมกมุ่นคิดค้นตำรับยาอยู่ตลอด
คิดถึงตรงนี้ ไสยาจารย์เมี่ยวเจินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก