"แถ่! เจ้าต่างหากที่เป็นนักฆ่า!" ถังถังหน้าน้อยตึงเครียด กว้างยันต์ตรึงในมือเข้าหาพวกองครักษ์ที่บุกเข้ามา
เพียงชั่วพริบตา องครักษ์ทั้งหมู่ก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ราวถูกสะกด ความหวาดกลัวในแววตาไม่อาจปิดบังได้
"ทั้งบ้านเจ้าเป็นนักฆ่ากันหมด!" ถังถังส่งเสียงหึหึเย็นชา ฉวยจังหวะโยนยันต์ตรึงหญิงสาวในอ้อมแขนของฉู่เจาให้หยุดนิ่งไปด้วย แล้วจึงเอ่ยเสียงเข้ม "มองอะไรเล่า ไม่เคยเห็นถังถังโกรธหรืออย่างไร รีบวางนางลงแล้วตรวจพิษที่ริมฝีปากนางสิ!"
พญาหยานหลิงโง่ยิ่งกว่าท่านลุงเฮ่อเหลียนเสียอีก โชคดีที่ถังถังไม่ค่อยได้คลุกคลีกับเขา ไม่งั้นคงติดเชื้อความโง่นี้เข้าสักวัน!
พิษ?
ฉู่เจาะตกใจ สายตาคลำหาข้อสงสัยทอดไปยังหญิงงาม ความระแวงพลุ่งขึ้นในใจ
นางมิกุ้ยเหรินเคยเป็นคนรับใช้ในวังของไทเฮา เพิ่งถูกส่งเข้าสู่ตำหนักหลังเมื่อสามวันก่อน ได้รับการแต่งตั้งเป็นกุยเหริน คืนนี้เป็นคืนแรกที่ต้องปรนนิบัติรับใช้ ริมฝีปากนางจะมีพิษได้อย่างไร?
เห็นเขานิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก ถังถังจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เท้าสะเอวเอ่ยเสียงเข้ม "มองอะไรเล่า ตาของเจ้าพิสูจน์พิษได้หรือ หากไม่เรียกหมอหลวง ก็รอตายเพราะพิษอยู่อย่างนั้นหรือ?"
หากเพียงมองสองตาแล้วรู้ว่ามีพิษหรือไม่ แล้วจะให้หมอหลวงมามีประโยชน์อันใด!
ฉู่เจา: ...
ไม่ใช่ว่า เขาก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้เรียกหมอหลวงสักหน่อย!
เขาก็แค่อยู่ให้สมฐานะเป็นฮ่องเต้เท่านั้นเอง เด็กน้อยคนนี้จำเป็นต้องดุด่าเขาราวกับฟ้าร้องลงกลางหน้ากระดานเลยหรือ?
ฉู่เจากัดฟันกรอด ๆ ในใจ ฝ่ายเขาเองยังไม่ทันเอาเรื่องที่องครักษ์ขยับไม่ได้กับนางเลย กลับโดนนางสั่งสอนซะก่อน