เมื่อคณะเดินทางกลับถึงวังหลวงอย่างเอิกเกริก พระอาทิตย์ก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว แสงทองยามเย็นย้อมเมฆบนขอบฟ้าเป็นสีส้มแดงสดใส งดงามยิ่งนัก
ตำหนักเฟิ่งอี๋
ถังถังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลินวั่งซู มือน้อยๆ ประคองหยกขาวมันวาวชิ้นหนึ่ง ชูให้หลินวั่งซูดูอย่างภูมิใจนำเสนอ: "เสด็จย่า นี่คือของขวัญที่เสด็จทวดประทานให้ถังถัง สวยไหมเจ้าคะ?"
หลินวั่งซูหลุบตามองหยกขาวในมือถังถัง เห็นสลักลายมังกรห้าเล็บศักดิ์สิทธิ์ ย่างก้าวบนหมู่เมฆมงคล ยิ่งดูยิ่งสูงศักดิ์และน่าเกรงขาม
"สวยสิ!" ดวงตางามของหลินวั่งซูแฝงความเอ็นดู เสียงนุ่มละมุนราวกับจะหยดเป็นน้ำได้: "ชิวหยิงมือเย็นนัก รอให้ว่างแล้วให้หล่อนถักเชือกสีสวยๆ หลายๆ เส้น แล้วค่อยนำหยกองค์นี้ร้อยแขวนกับตัวถังถัง จะได้งดงามยิ่งขึ้น!"
ชิวหยิงที่ก้มหน้ากำลังเย็บชุดชั้นในให้เด็กน้อยได้ยินเข้า ก็เงยหน้าขึ้นยิ้มพลางแก้มแดงเรื่อ: "เช่นนั้นพรุ่งนี้บ่าวจะถักออกมาหลายเส้น แล้วให้องค์หญิงน้อยสลับสวมใส่เจ้าค่ะ!"
ใครจะรู้ว่าชิวหยิงเพิ่งพูดจบ ถังถังก็ส่ายหน้าน้อยๆ ราวกับกลองป๋องแป๋ง: "หยกชิ้นนี้ข้าจะมอบให้เสด็จย่า หยกงามๆ ต้องให้คนงามๆ สวมใส่ เสด็จย่า หม่อมแม่ และท่านยายแม่ ล้วนงามที่สุด!"
ระหว่างทางกลับ ถังถังได้สลายพลังอัปมงคลบนของกำนัลเหล่านั้นไปหมดแล้ว ดังนั้นเสด็จย่าจึงสามารถสวมใส่ได้อย่างสบายใจ
ยิ่งไปกว่านั้น ถังถังยังได้สลักยันต์ง่ายๆ ไว้บนหยกชิ้นนี้อีกด้วย
อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว เสด็จย่านำหยกชิ้นนี้ติดกาย จะช่วยขับความหนาวและทำให้ร่างกายอบอุ่น