แสงอรุณส่องประกายแรกเริ่ม ทั้งพระราชวังต้องห้อมล้อมด้วยไอหนาวของต้นฤดูหนาว
"ฝ่าบาท~" น้ำเสียงของหวังจงที่จงใจกดให้ต่ำดังมาจากนอกประตู "ถึงเวลาเข้าเฝ้ายามเช้าแล้ว เพคะ เชิญฝ่าบาทเสด็จขึ้นได้แล้ว..."
คำพูดยังไม่ทันขาด ก็เห็นฮ่องเต้หมิงเต๋อลืมตาขึ้นมาทันที แขนทั้งสองข้างออกแรงยันกายลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบถี่ ๆ
ถังถังที่หลับอยู่อย่างสุขสงบถูกปลุกให้ตื่น ยังไม่ทันลืมตาก็ลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ ระหว่างหาวยาวเหยียดก็ใช้มือเล็ก ๆ ลูบหลังของฮ่องเต้หมิงเต๋อเบา ๆ "เสด็จ...เสด็จปู่ไม่ต้องกลัว...เสด็จย่ากับถังถังอยู่ด้วย จะปกป้องเสด็จปู่~"
ฮ่องเต้หมิงเต๋อนวดขมวดคิ้ว ในใจขมขื่นราวกับได้ลิ้มรสบอระเพ็ด
เมื่อคืนนี้ท่านถูกบรรพบุรุษทั้งหลายเข้ามาโบยตีในความฝันตลอดทั้งคืน หากมิใช่เพราะหวังจงเตือนให้ตื่นแต่เช้า เกรงว่ายามนี้คงยังถูกฮ่องเต้รัชกาลก่อนไล่ฟาดด้วยพื้นรองเท้าอยู่เลย
"เสด็จปู่ไม่กลัว..." ฮ่องเต้หมิงเต๋อยกมุมปากขึ้น ยิ้มอย่างฝืน ๆ "เด็กดี เวลายังเช้าอยู่ เจ้ากับเสด็จย่าไปนอนต่ออีกสักหน่อยเถิด"
ภายใต้การปลอบโยนของฮ่องเต้หมิงเต๋อ เปลือกตาของถังถังที่พยายามลืมขึ้นก็ปิดลงอีกครั้ง เพียงชั่วพริบตาก็หลับไปอย่างสนิท
"เข้ามาแต่งองค์ให้ข้า!" ฮ่องเต้หมิงเต๋อหมุนคอมที่แข็งทื่อไปมา เจ็บจนต้องสูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าปาก
เมื่อคืนนี้พึ่งจะเข้าฝัน ยังไม่ทันได้ฝันดีก็ถูกองค์ปฐมกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์ด่าทอเสียยกใหญ่
หากเพียงแค่ถูกด่าจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็ยังพอทนได้ แต่องค์ปฐมกษัตริย์กลับใช้พื้นรองเท้าฟาดท่านพร้อมทั้งด่าไปด้วยว่าท่านเป็นลูกหลานอันธพาลที่ไม่รู้จักกตัญญู!