ถังถังนิ่งงันไปชั่วขณะ จากนั้นดวงตากลมโตสีแดงก่ำก็ฉายแววยินดี
เด็กน้อยจับมือทั้งสองข้างของหลิวชิงเหยาไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังเอ่ยถามว่า "พี่สาวหลิว เรื่องนี้จริงหรือเจ้าคะ? ช่าง…"
พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของเด็กน้อยชะงักไปเหมือนรู้สึกไม่เหมาะสม ก้มศีรษะเล็กน้อย เสียงก็เบาลง "ขะ…ข้าบอกว่าช่างน่าเศร้าใจนัก…พี่สาวหลิวโปรดระงับความเศร้าโศกเถิด…"
หวุดหวิด เกือบหลุดปากไปแล้ว…
บ้านคนอื่นมีงานศพ ถึงแม้ถังถังจะมีอีแปะเป็นค่าตอบแทนได้ แต่การแสดงดีใจเกินไปก็ไม่ดี…
นางเป็นเด็กดี คงไม่คิดเฝ้าอยากให้มีคนเสียชีวิตเพื่อตนเองจะได้ร่ำไห้หาเงินหรอกนะ…
เห็นนางทั้งที่ในใจยินดีอยู่บ้าง แต่กลับฝืนเก็บอาการทำทีเป็นเศร้าสร้อย หลิวชิงเหยาอดเอามือปิดปากหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้
ถังถังเอียงศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ ขาวผุดผ่องเต็มไปด้วยความสงสัยชัดเจน
ถังถังพูดอะไรผิดไปหรือ? รอยยิ้มของพี่สาวหลิวช่างงดงามยิ่งนัก…
ระหว่างกำลังสงสัย ก็ได้ยินหลิวชิงเหยาเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า "เช่นนั้น…งานนี้เจ้าจะรับหรือไม่? หากรับ วันนี้ข้าจะให้ท่านพ่อส่งคนไปบอกท่านอา…"
นางไม่ได้กังวลว่าท่านอาจะไม่ยินยอม บัดนี้ในเมืองหลวงผู้ใดไม่รู้บ้างว่ายันต์ที่ท่านหญิงคังเล่อวาดนั้นศักดิ์สิทธิ์เพียงใด
อีกทั้งการได้ท่านหญิงผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของฮ่องเต้และฮองเฮามาร่ำไห้งานศพ นับเป็นเกียรติสูงสุดปานฟ้า
หากมารดาผัวของท่านอาล่วงรู้ใต้สุธาคงดีใจจนฟื้นคืนชีพ…
ถังถังกระพริบตาโต น้ำเสียงอ่อนหวานหนักแน่นว่า "รับ!"