สามวันผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ในพริบตาเดียวก็ถึงวันที่กู้เยี่ยนเจาออกเดินทางไปอวี้โจวเพื่อบรรเทาภัย
ถังถังเพิ่งรู้ว่ากู้เยี่ยนเจาก็อยู่ด้วยตอนที่ทานอาหาร ใบหน้าเล็ก ๆ ที่น่ารักน่าชังปรากฏแววประหลาดใจ
"ท่านพ่อ วันนี้ไม่ต้องหารือกับลุง ๆ เสนาบดีหรอกหรือ?"
ปกติเวลานี้ ท่านพ่อคงไปยืนอยู่ตรงหน้าเสด็จปู่อย่างว่าง่ายนานแล้วนะเจ้าคะ~
กู้เยี่ยนเจาในชุดลำลองสีดำสนิทยิ่งขับให้รูปร่างสูงโปร่งสง่างามโดดเด่นยิ่งนัก เมื่อได้ยินดังนั้นก็กวักมือเรียกถังถัง บอกให้เข้ามา
"เป่ากวย วันนี้ท่านพ่อต้องออกเดินทางไปอวี้โจวเพื่อบรรเทาภัย ต้องอีกหลายวันถึงจะกลับมา!" กู้เยี่ยนเจาเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งขึ้น "ระหว่างท่านพ่อไม่อยู่ เจ้าต้องกินข้าวนอนหลับให้ดี อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อยล้า รู้หรือไม่?"
บุตรสาวตัวน้อยน่ารักว่าง่ายและชวนให้เอ็นดู ตัวเองก็จนใจที่จะต้องพรากจากนางไปนานถึงเพียงนี้ แต่การบรรเทาภัยคือเรื่องใหญ่ เขาจำต้องไป
"อวี้โจว?" ใบหน้าเล็กของถังถังเต็มไปด้วยความตะลึง "อวี้โจวอยู่ที่ไหน ท่านพ่อจะไปนานแค่ไหน เหตุใดไม่พาถังถังไปด้วย เจ้าคะ กลางคืนท่านพ่อก็กลับมามิใช่หรือ?"
ท่านพ่อออกข้างนอกไม่พาถังถัง ไม่ยินดีเลย!
หากท่านพ่อไปหลายสิบปีแล้วค่อยกลับมา ท่านจะยังจำถังถังได้หรือไม่
กู้เยี่ยนเจาขำนิด ๆ ก่อนจะอธิบายด้วยความอดทน "จากเมืองหลวงไปอวี้โจวต้องใช้เวลาเดินทางเกินครึ่งเดือน กลางคืนกลับมาไม่ได้ ครั้งนี้ท่านพ่อไปทำงานราชการ จะพาเป่ากวยไปด้วยไม่ได้..."
ถังถังได้ยินก็เบะปากสูงขึ้น ฝังศีรษะน้อย ๆ ไว้ในอ้อมอกของกู้เยี่ยนเจาด้วยท่าทางน้อยใจ "เช่นนั้น... เช่นนั้นท่านพ่อเดินทางต้องระวังหน่อยนะเจ้าคะ ถังถังจะเป็นเด็กดีอยู่บ้านรอท่านพ่อกลับมา..."