จวนโหวจงหย่ง โถงหลัก
"ท่านพ่อท่านแม่ ท่านหญิงคังเล่อจะไปร่ำไห้งานศพให้ท่านย่าเฒ่าที่บ้านท่านอาหญิง!" หลิวชิงเหยาที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ดี ๆ ก็โพล่งประโยคนี้ออกมา
"ตึง..." เสียงทึบดังขึ้น จ้าวโหวจงหย่งทรุดฮวบลงกับพื้น
ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นจ้าวโหวจงหย่งที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ล้มลงนั่งกับพื้นอย่างอนาถ ดวงตาเบิกโพลง จ้องมองบุตรสาวคนโตที่ยังคงคีบอาหารเข้าปากอย่างไม่รีบร้อนด้วยความตกตะลึง
เมื่อครู่บุตรสาวพูดว่าอะไรนะ?
ท่านหญิงคังเล่อจะไปร่ำไห้งานศพให้มารดาสามีของน้องสาวนาง?
ต้องเป็นเพราะช่วงนี้เรื่องมากมายเกินไป ตนเกิดภาพหลอนขึ้นมาแน่ ๆ นี่ต้องไม่ใช่เรื่องจริง!
เพื่อยืนยันความคิดในใจ จ้าวโหวจงหย่งสูดลมหายใจลึก แล้วบีบต้นขาด้านในของตัวเองอย่างแรง
"ซี้ด..." ความเจ็บปวดทำให้เขาอดสูดลมเย็นเข้าไปไม่ได้ สีหน้าที่ซีดขาวอยู่แล้วยิ่งซีดลงอีกหลายส่วน
ริมฝีปากของจ้าวโหวจงหย่งสั่นระริก มองหลิวชิงเหยาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม "คุณหนู เป็นเพราะช่วงนี้ไปโรงเรียนหลวงเหนื่อยเกินไปหรือไม่ สู้ให้พ่อลาหยุดให้เจ้าสองวัน พักผ่อนที่บ้านสองสามวันบำรุงร่างกายดีหรือไม่?"
เขาก็บอกแล้วว่าผู้หญิงให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามใจก็พอ ฮูหยินไม่ยอมฟัง ดันทุรังบังคับให้ลูกสาวไปเข้าเรียนอะไรนั่น!
ดูสิ! ตอนนี้ลูกสาวเหนื่อยจนพูดจาเลอะเลือนแล้ว จะทำอย่างไรดี!
หลิวชิงเหยาวางตะเกียบลง ส่ายหน้าอย่างจริงจัง "ท่านพ่อ ลูกไม่เหนื่อย! เรื่องที่ท่านหญิงคังเล่อจะร่ำไห้งานศพเป็นเรื่องจริง ท่านถามท่านอาหญิงดูเถิดว่าท่านย่าเฒ่าจะฝังศพเมื่อใด ท่านหญิงจะได้เตรียมตัวไปร่ำไห้!"