ถังถังอ้าปากน้อย ๆ คิ้วขมวดตื้น ๆ ดวงตาเปี่ยมความงุนงงมองไปที่เฮ่อเหลียนจิ่งอย่างไม่เข้าใจ
ท่านลุงรูปงามผู้นี้ช่างประหลาดนัก...
เมื่อครู่ยังเอ่ยเรียกขานองค์รัชทายาทกู้ไม่หยุด พอออกไปคราหนึ่งแล้วกลับมาก็เรียกพี่น้องกับท่านพ่อเสียแล้ว?
ครั้นเห็นถังถังจ้องมองตนเช่นนั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากเฮ่อเหลียนจิ่งมิได้ลดน้อยลงเลย กลับยิ่งลึกล้ำขึ้นกว่าเดิม
หลานสาวคนโตตัวเล็กแต่ความสามารถใหญ่หลวง เสาหลักใหญ่นี้ตนจำต้องเกาะไว้ให้แน่น!
พอดีกับเวลานั้น โจวซิงวั่งก้าวฉับ ๆ เข้ามา ข้างหลังยังตามด้วยเหล่าขันทีน้อยอีกกลุ่มหนึ่ง
"ทูลฝ่าบาท เงินและสิ่งของเตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
เฮ่อเหลียนจิ่งพลันเปิดหีบไม้จันทน์หีบหนึ่งในนั้น: "หลานสาวคนโต นี่เป็นการพบพานครั้งแรก ของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้คือของขวัญที่ท่านลุงเฮ่อเหลียนมอบให้เจ้า อย่าได้รังเกียจ!"
สิ้นเสียง กลับเห็นหนังตาโจวซิงวั่งกระตุก ก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม
สวรรค์!
ของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ในพระโอษฐ์ฝ่าบาทนั้นคือชุดจอกแก้วผลึกครามที่แม้แต่หมื่นตำลึงทองก็หาได้ยากยิ่ง ทั้งยังมีปิ่นและปักผมประดับอัญมณีหลากสีสัน...
คุณค่าของสิ่งเหล่านี้นับประมาณมิได้ สุ่มหยิบเพียงชิ้นเดียวไปไว้ในตลาด ก็สามารถเรียกคนนับไม่ถ้วนออกมาแย่งชิงประมูลอย่างบ้าคลั่งได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าฝ่าบาทพระราชทานพวกมันถึงห้าหีบใหญ่รวดเดียว...
"ท่านลุง?" ถังถังเอียงศีรษะน้อย ๆ ลูกตาดำเป็นประกายกลอกกลอกไปมา
เมื่อครู่ท่านลุงเฮ่อเหลียนมิได้มีท่าทีเช่นนี้ต่อถังถังเลยนะ...
"อืม!" เฮ่อเหลียนจิ่งรับคำพลางมองถังถัง ดวงตายิ้มปริ่มเอ่ยว่า: "ต่อจากนี้ไปเรียกขานข้าว่าท่านลุง ข้าคือท่านลุงแท้ ๆ ของถังถัง!"