ไอเย็นยะเยือกพวยพุ่งจากตราเสวียนหยินแห่งปรโลก ปกคลุมเฮ่อเหลียนจิ่งจนขนลุกซู่
"ไปกลับเพียงชั่วพริบตารึ?" เฮ่อเหลียนจิ่งจ้องตราเสวียนหยินที่ทำให้ทั่วร่างเย็นวาบ พึมพำว่า "เช่นนั้นก็... มิใช่ไปที่ใดก็ได้หรือ?"
ความตกตะลึงในดวงตาของเฮ่อเหลียนจิ่งยากจะปกปิด เมื่อคืนนี้จู่ๆ หลานสาวคนโตก็ปรากฏหน้าตำหนักของเขา คงเป็นเพราะตราเสวียนหยินนี้กระมัง?
หลานสาวคนโตไม่เพียงจะไปไหนก็ได้ตามใจ ยังเป็นถึงขุนนางปรโลก!
สวรรค์!
ชาติก่อนเฮ่อเหลียนจิ่งสั่งสมบุญใดไว้มากมาย ชาตินี้จึงได้เกาะขาใหญ่เช่นนี้...
ถังถังผงกศีรษะอย่างถือวิสาสะ "ย่อมเป็นเช่นนั้น~ ทั่วแผ่นดินนี้ ถังถังอยากไปไหนก็ได้! แถมยังบัญชาเฉิงหวงทุกแห่งได้ อีกทั้งเกณฑ์ทหารหยินมาใช้ได้ด้วย~"
กล่าวถึงตรงนี้ ถังถังยืดอกเล็กๆ ด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง "ท่านอาใหญ่หากคิดถึงถังถัง ก็ไปศาลเจ้าประจำเมือง ให้เฉิงหวงฝากข่าวมา ข้าจะไปทันที!"
เช่นนี้แล้ว ก็ไม่ต้องใช้นกพิราบส่งสาร หรือให้พลนำสารไป สะดวกเพียงใด
"ดี... ดี..." ยามนี้เฮ่อเหลียนจิ่งตะลึงจนเอ่ยวาจาไม่ออก ราชันแห่งแคว้นเบื้องหน้าถังถังได้แต่ผงกศีรษะไม่หยุด
"ข้าลา!" กู้เยี่ยนเจาประสานมือคารวะเฮ่อเหลียนจิ่ง "ประเดี๋ยวข้ากลับไปทูลเสด็จพ่อ อีกไม่กี่วันจะพาท่านเต๋าผู้มีวิชาสูงล้ำมาเยือน แล้วพบกันใหม่!"
"แล้วพบกันใหม่!" เฒ่าเต๋าชิงเฟิงลอยไปข้างกายกู้เยี่ยนเจา ยิ้มร่าพร้อมโบกมือลาเฮ่อเหลียนจิ่ง
ศิษย์น้อยช่างทำให้ผู้เป็นอาจารย์หน้าแน่น สุดท้ายก็มีหน้ามีตา!