ถังถังกระพริบตาโตสองสามที พลันล้วงทองคำแท่งหนึ่งออกมาจากถุงหอม พลางยกขึ้นด้วยสองมือ
"อย่า..." คำปฏิเสธของกู้เยี่ยนเจายังไม่ทันจบ ก็ถูกบุตรสาวตัวน้อยเอ่ยขัดเสียก่อน
"ท่านพ่อ ข้าอยากตีป้ายวิญญาณทองคำให้ท่านอาจารย์ ใหญ่เท่านี้..." ถังถังใช้มือเทียบขนาด "เงินตำลึงที่ข้าหามาได้ พอหรือไม่?"
กู้เยี่ยนเจาคิดว่าบุตรสาวจะมอบทองคำให้ตน นึกไม่ถึงว่านางจะตีป้ายวิญญาณทองคำให้ท่านอาจารย์ ในใจพลันอบอุ่น ทว่าก็อดห่อเหี่ยวมิได้
ฝ่ามือใหญ่แลอบอุ่นของเขาวางลงบนศีรษะบุตรสาวน้อยอย่างแผ่วเบา เอ่ยเสียงอ่อนโยน "พอแล้ว พ่อจะให้คนไปทำเดี๋ยวนี้!"
หากภายภาคหน้าเขาไม่อยู่แล้ว หวังว่าบุตรสาวน้อยจะตั้งป้ายวิญญาณไว้ข้างกายเขาเช่นกัน
ไม่ว่าจะเป็นวัสดุใด จะใช้ไม้ธรรมดาที่สุดก็ดี ทองคำหรือเงินก็ช่าง เขาล้วนไม่ใส่ใจ
"ดีเหลือเกิน~ ขอบคุณท่านพ่อ!" ถังถังยิ้มตาหยี กระโดดโลดเต้นอยู่กับที่สองสามที "เช่นนั้นถังถังขอมอบเงินตำลึงทั้งหมดให้ท่านพ่อ!"
เด็กน้อยเอ่ยพลางล้วงทองคำจากถุงหอมออกมาทีละแท่งวางบนพื้น เพียงชั่วครู่ก็เกิดเป็นภูเขาทองคำลูกย่อม ๆ บนพื้น
"อยู่ที่นี่หมดแล้ว เงินตำลึงที่เหลือให้ท่านพ่อเป็นค่าขนม!" ถังถังยืดอกน้อย ๆ โบกมือน้อยอย่างองอาจ
นางมิใช่คนขี้เหนียว อยากให้ม้าวิ่งเร็วก็ต้องให้ม้ากินหญ้า!
โหราหลวง: ...ท่านแม่ ท่านมีมารยาทหรือไม่? เหตุใดไม่ให้เขากินหญ้า?
สายตาของถังถังวกวนบนภูเขาทองคำน้อย ๆ แล้วมองไปทางกู้เยี่ยนเจา เอ่ยอย่างจริงจัง "ท่านพ่อ ป้ายวิญญาณของท่านอาจารย์วงนอกต้องสลักลายอาคมแปดทิศ รอบตัวสลักลายดาวจระเข้ทั้งเจ็ด ตรงกลางสลักลายมรรควิถีไท่จี๋ ใช้ลายสี่เทพประจำทิศกดมุม! หากท่านพ่อจำมิได้ ถังถังจะวาดไว้!"