"นายท่าน ข้าน้อยหาเจอแล้ว!" ผู้ดูแลเรือนหน้าตามอมแมม หันกายมาอย่างยินดีพลางชูฟันหน้าสองซี่ที่เปื้อนเลือด
ทว่ายามเขาเห็นภาพตรงหน้าได้ถนัด กลับพร่าเลือนไปชั่วขณะ ปลายนิ้วที่คีบฟันหน้าหลุดร่วงตกพื้นดังเพี๊ยะ
เก้าอี้หัก ขนขา โต๊ะแตกละเอียด กับเศษกระเบื้องเต็มพื้น ห้องหนังสือทั้งห้องรกร้างระเกะระกะ
ผู้ดูแลเรือนยืนตระหนกอยู่กับที่ สายตาที่มองนายท่านของตนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและงุนงง
นายท่านของเขาเป็นเพียงหมอหลวงมือเปล่าที่ไร้เรี่ยวแรง เหตุใดจึงกลับร้ายกาจถึงเพียงนี้...
หรือว่า...หรือว่าจะถูกสิ่งโสมมเข้าสิง?
คิดถึงตรงนี้ ผู้ดูแลเรือนก็อดขนลุกขนพองมิได้ ย่องถอยหลังไปสองก้าว ล่วงว่าเข้าใกล้กว่านี้อีกนิด ผู้ที่จะแหลกเป็นเสี่ยงรายต่อไปก็คือตน...
"ฮูหยิน... เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน..." หมอหลวงหลิวเอื้อมมือไปทางฮูหยินหลิวด้วยกายสั่นเทา หมายจะคว้าตัวนางไว้แล้วพยายามอธิบาย
ทว่าแขนเพิ่งยื่นออก ก็เห็นฮูหยินหลิวกระโจนถอยไปหลายก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสยดสยอง เปล่งเสียงกรีดร้องออกมา: "อย่าเข้ามา! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นตัวอะไร ข้าก็ไม่กลัวเจ้า! รู้จักหลบไปก็รีบออกจากกายนายท่านของข้า ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้นข้าจะเชิญผู้วิเศษมาปราบเจ้า!"
ใช่! สามีต้องถูกสิ่งโสมมสิงแน่ จึงแตะอะไรก็พังเป็นอย่างนั้น!
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าฮูหยินหลิวยิ่งดูน่าสะพรึงขึ้นอีกสองส่วน มือสั่นพลางล้วงยันต์คุ้มกันออกมาจากในอกแล้วชูขึ้นสูง: "ข้า...ข้าไม่กลัวเจ้า! หากเจ้ายังไม่ไปอีก อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ!"